czwartek, 13 czerwca 2013

ROZDZIAŁ 48 "DAJNO MI TE WIDŁY!"

*MIESIĄC PÓŹNIEJ*
   
  Ja i Leo wyszliśmy już dawno ze szpitala ;) Mieszkamy całą rodzinką w Dortmundzie <3 Ja, mój narzeczony (Marco *.*) i Leo ;3
    Tej nocy długo nie pospałam -,- Mały darł się w niebo głosy! Co chwilę musiałam go uspokajać… Nie powiem – Marco też mi bardzo pomagał <3
     Leo śpi. Marco ogląda telewizję. Ja wzięłam kawę i szłam do salonu. Niestety łajzą się urodziłam i łajzą zostałam… Po drodze potknęłam się o miśka Leosia i kawa pofrunęła do góry ;D Gdzie poleciała?
- Aaaałłłł! – kulił się Marco.
- Przepraszam! – podeszłam do niego.
   Uświadomiłam sobie, że gorący płyn spoczął na Marco tam, gdzie słońce nie dochodzi xD
- Nie no spoko – zaciskał zęby z bólu – nie boli…
- Wybaczysz mi? – spojrzałam mu prosto w oczy z uśmiechem ;)
- Tobie zawsze – nagle wyzdrowiał i zaczęliśmy się gorąco całować <333
    Wiadomo, gdzie trafiliśmy ;D

*DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ*

- Tak!
- A więc ogłaszam Was mężem i żoną! Możecie się pocałować! ;3
  Jak ksiądz powiedział, tak tez zrobiliśmy <333 Tak! Dziś dzień naszego ślubu! *.* Po ślubie wszyscy nam gratulowali ;* Co z Leo? Ciocia Gabrysia (Również wyczekująca pociechy – Laura) zajęła się moim maluszkiem ;D NASZYM MALUSZKIEM *.* Dziś nic nie jest w sranie zepsuć mi humoru! Potem pojechaliśmy do lokalu. Tańczyliśmy, śpiewaliśmy, piliśmy i inne takie tam nasze wygłupy xD
    Kiedy było już tak około 5 nad ranem, całe towarzystwo dostało głupawki :D
- O! Bębny! Kiedyś uczyłem się na tym grać! – stwierdził Lewandowski – Kuba! Dajno mi te widły! – powiedział wskazując na widelec ;D
- Chodzi ci o te taczki? – spytał Błaszczykowski xD
- Jak zwał, tak zwał!
   Lewy zaczął „grać” na bębnach widło-taczkami ;D W pewnym momencie uderzył tak mocno, że środek bębna się przedziurawił! :D
- Ooł! E! Jakieś rozwalające się te bębny! Nikt nic nie widział, nikt nic nie słyszał! – szybko zlazł ze sceny, żeby nie było na niego xD
   Potem Kuba, Łukasz, Mario, Marcel, Neven, Seven, Sebastian i Roman na czele z Lewym wspięli się na stół.
- Uwagaaa! – zaklaskał Lewy.
   Wszyscy goście (wraz ze mną i Marco – właśnie oderwaliśmy swoje usta od siebie ;D) spojrzeli na nich.
- Teraz zaśpiewamy piosenkę skierowaną do panny młodej!
- Braawoo! – wszyscy zachęcali ich brawami xD
  Lewandowski ze swoim chórkiem śpiewali do buta Juliana ;D
- Jesteś spalona! – Lewy.
- Mówię ci! – chórek xD
- Ej! Ja nie jestem spalony tylko ciemnoskóry! – powiedział Santana przechodząc obok „sceny” chłopaków xD
- Hahahaha! – parsknęliśmy śmiechem :D
   Nockaa poślubna *.* W przypadku moim i Marco została ona spędzona w luksusowym hotelu <3 Leo zajęli się rodzice Marco ;) Na drugi dzień poprawiny ;D Było równie śmiesznie, jak wczoraj ;D Kochane cepy *.* Kilka dni później ja i Marco wyjechaliśmy na podróż poślubną <3 Gdzie? Do Indii <3 Ta! A potem na Malediwy, a potem na wyspy Kanaryjskie xD I tak ogółem to powiem Wam, że za nic nie wymieniłabym tych dwóch tygodni *.* Teraz mam Marco tylko dla siebie <3 Jest moim mężem ;3 No, ale przyznam, że nie mogłam się doczekać, kiedy zobaczę mojego synka <3 Wtedy, kiedy wróciliśmy miał trzy miesiące i dwa tygodnie <3 Marco i ja kochamy tego słodkiego maluszka. Siebie oczywiście też kochamy <3 Wstając co dzień rano myślałam, co też tym razem moi chłopcy wymyślą xD <33 Kocham ich ;3
                                          
*DWA  MIESIĄCE PÓŹNIEJ*

*NOC*


Obudził mnie płacz pięciomiesięcznego Leosia <3 Wstałam i podeszłam do łóżeczka. Kiedy widzę jego uśmiech to robi mi się cieplutko na serduszku ;D <3
- Marco? – zwróciłam się do mojego, śpiącego ukochanego *.*
- Hm?
- Czy mógłbyś zapalić lampkę? – spytałam.
- Pewnie ;) – z zamkniętymi oczami wstał.
   Na ślepo szukał lampki xD Otworzył oczy.
- No! Czemu ta lampka nie chce się zapalić?! Karolinko! Pomóż!
- Poproś ją kochanie ;D – zażartowałam xD
- Proszę! Palampaj się lampko! :D
- Hahaha xD
   W końcu mu się udało. Podszedł do mnie i pocałował Leo, a potem namiętnie mnie <3
- Najlepsze zostawiłem na koniec *.* Kocham cię <3 – przytulił mnie ;3
- Też cię kocham ;*
- Meeee! – Leo zaczął płakać.
- Synu? Czy ty zawsze musisz psuć takie sytuacje ze swoją śliczną mamusią? ;3
- No dobra -,- Lecę na dół go nakarmić – westchnęłam.
- Połóż się i odpocznij <3 Ja to zrobię *.* - pocałował mnie *.*
- Dziękuję – odwzajemniłam gest <3
--------------------------------------------------------------
Do końca zostały dwa rozdziały ;( Trudno będzie mi się pożegnać z tym opowiadaniem! No, ale zaczęłam pisać nowe - http://marcoreusforever.blogspot.com/ Teraz pozwalam Wam dokonać wyboru - pierwszy rozdział chcecie dziś, czy jutro? Piszcie w komentarzach <3 Tym czasem zapraszam Was na prolog oraz opis głównych bohaterów (u góry, pod tytułem jest zakładka) Kocham Was ;3 Dziękuję za dotychczasowe komentarze <3

KOMENTUJCIE ♥

środa, 12 czerwca 2013

WAŻNE!!!

KOCHANI!

Założyłam nowego bloga z opowiadaniem <3 Na razie jest tylko prolog, ale obiecuję, że za kilka dni pojawi się pierwszy rozdział ;3 Po0 zakończeniu obecnego bloga :) ;( Obserwujcie i komentujcie :) LICZĘ NA WAS ♥

ROZDZIAŁ 47 "GDZIE TY TU TELEWIZOR WIDZISZ?!"

                                                             *MIESIĄC PÓŹNIEJ*
        
Kolejka w tym roku zaczęła się wyjątkowo późno… 20 września. Lewandowski na szczęście mógł już grać xD
         Dziś jest 15 listopad. Jestem w siódmym miesiącu ciąży. Łukasz już wrócił z treningu. Ewa i Oliwka poszły do Tiny Kehl.
- Karolina? – spytał.
- Co?
- Wiesz, że Marco zmienia klub? – spytał.
- Co?! – byłam w szoku.
- Jednak ci na nim zależy…
- Nie! Wiesz co?! Nie zależy mi na osobie, która jest ojcem mojego dziecka!
- Nie denerwuj się!
- Jaki to klub?!
- Wolfsburg…
- No czy jego pogrzało?! Do Wolfsburgu?! On nie może! Zmarnuje swój talent!
- To czemu z nim nie porozmawiasz? – spytał.
- Bo nie!
- Karolina zdenerwowałaś się. Lepiej idź się połóż, bo to może się źle skończyć.
   Poszłam na górę.

                                                         *ŁUKASZ PISZCZEK*

- Aaaaaaaaaaaaaaa! – usłyszałem pisk Karoliny.
- Karolina!
- Pomocy!!! – płakała.
   Szybko wszedłem na górę.
- Co się dzieje?!
- Boli mnie wszystko! – płakała.
- Jezu! Co ja mam robić?! Zaczyna się!!!
- Co?! Nie może! To dopiero siódmy miesiąc! ;(
- Żeby tu Ewka była! Jedziemy do szpitala! – wziąłem ją na ręce i zaniosłem do auta.
  Po drodze próbowałem się dodzwonić do Ewy, ale na nic… Dotarliśmy do szpitala. Ta cała akcja strasznie mi przypominała teledysk piosenki „Lullaby” Nickleback’a. Modliłem się tylko, aby zakończenie nie było takie, jak tam ;( Czekałem i czekałem, aż łaskawie jakiś lekarz powie mi, co się dzieje! 9 godzin później – 20:05 wyszedł lekarz.
- I jak? – spytałem.
- Gratuluję. Ma pan synka ;)
- Ale to nie mój syn! Ha! Wiedziałem, że chłopczyk! ;D
- Dziecko obecnie przebywa w inkubatorze. Matka jest wyczerpana. – poszedł.
   Zdecydowałem się zadzwonić do Marco.
- Halo? – odebrał.
- Gratuluję ;)
- Czego?
- Synka!
- Co powiedziałeś?!
- Karolina urodziła! ;)
- W siódmym miesiącu?! Co z nimi?!
- Dziecko przebywa w inkubatorze, a Karolina odpoczywa.
- Zrobiłbym wszystko, żeby teraz przy nich być <3
- To czemu nie przyjedziesz?
- A jak Karolina będzie zła?! Boję się!
- Przestań! To tak samo twoje dziecko, jak jej! Na pewno nie będzie zła!
  Marco się rozłączył. Zadzwoniłem jeszcze do Ewki i… wszystkich piłkarzy xD Zaraz wszyscy byli na miejscu xD Lewandowski, Błaszczykowski i Weidenfeller byli ubrani w różowe sukienki! ;D
- Co wam się stało?! – spytałem śmiejąc się ;D
   Oni jednak milczeli ;D Po chwili odezwał się Hummels, Götze i Shmelzer ;D
- Nie pochwalicie się? – śmiał się Mario.
- Nie! – Robert wywalił mu język ;D
- Przegrali w fifę! xD –śmiał się Mats.
- Co?! Graliście w fifę beze mnie?!
- Ciesz się! Bo ty zawsze jesteś z tymi cepami w drużynie! Przegrałbyś i musiałbyś się pokazać publicznie w słodziutkiej sukieneczce, prawda LOBELCIKU? – Marcel potarmosił policzek Lewemu ;D
- Puszczaj! – walnął go w rękę xD
   Usiedliśmy na poczekalni. Chwilę później przyjechał Marco.
- Co z nimi? – dołączył do nas.
- Bez zmian. Karolina śpi, a mały…
- Leo! – wtrąciła Ewa.
- Właśnie… Jest w inkubatorze – tłumaczyłem.
- Leo? Ładnie < 3

                                            *KOLEJNY DZIEŃ*
                                      *KAROLINA JANKOWSKA*


Odpoczywałam trzymając małego Leosia <3 Jest strasznie podobny do Marco. Po mnie ma tylko nos ;( Kiedy wpatrzyłam się w Leo ktoś się odezwał.
- Mogę?
- Tak – byłam przeszczęśliwa! To Marco *.*
   Spokojnie usiadł obok mnie. Patrzył na zmianę – na mnie i Leosia ;D
- Jak się czujesz? – spytał.
- Dobrze. Dziękuję – odpowiedziałam.
    To smutne, że kiedyś byliśmy dla siebie tak bliscy, a teraz ledwo co ze sobą rozmawiamy ;( Łączy nas tylko dziecko! ;c
- Przepraszam – odezwał się po chwili – nie byłem zazdrosny dlatego, że ci nie ufam. Bałem się, że cię stracę ;c
- Ja też przepraszam… - spojrzałam na niego.
- Za co?
- Za to, że odeszłam… Zamiast usiąść i porozmawiać, trzasnęłam drzwiami…
- To ja nawaliłem, bo pozwoliłem ci odejść.
   Patrzyliśmy na siebie. To słodkie, że on potrafi się przyznać do błędu <3
- Kocham cię < 3 – powiedzieliśmy równocześnie.
- Zawsze byliśmy tak zgrani ;) – powiedział, po czym  zaczęliśmy się całować <333
- Jak słodko *.* - za drzwiami było słychać głosy naszych przyjaciół ;D
  Tak! Wróciliśmy do siebie! Rozmawialiśmy długo.
- Zobacz – wskazałam na Leo – nosek ma po mnie, a całą resztę po tobie ;)
- Synek tatusia! Będziesz piłkarzem, tak? – złapał go za rączkę.
- Nie e! Będzie trzymany z dala od tych za drzwiami! – śmiałam się ;D
- Ty ich w ogóle wczoraj widziałaś? W sukienki byli ubrani! xD
- O Jezu! xD Ale nikt Lewego nie pobije… - powiedziałam.
- A to dla czemu?
- MISS ROBERTYNA LEWANDOWSKA fikła w szpilkach i sobie nogę skręciła! ;D
- Serio? Mi Lewy mówił, że podczas, gdy ratował kota sąsiadki na drzewie, strażak uderzył go drabiną i zleciał xD
- Hahaha! Ten to ma łeb ;D
- Mimo to go lubię ;D
- Ja też ;)
- Kocham cię <3 – powiedział i ponownie zaczął się dobierać do moich ust *.*
  Niedługo potem do sali weszli: Kuba, Robert, Ania, Agata, Ewa, Łukasz i Mario z Gabi < 3 Dziewczyny od razu dorwały się do Leosia. A Kuba, Lewy i Łukasz znaleźli sobie zajęcie…
- Patrzcie! Jaki fajny pilot! – powiedział Lewandowski podnosząc pilot z szafki należącej do jakiegoś starszego pana leżącego na łóżku obok.
- Jak sweet ^.^ - podeszli do niego Kuba i Łuki.
- Ciekawe do czego on służy… - zastanawiali się ;D
- A może do telewizora? – zarzucił Kuba.
- A gdzie ty tu telewizor widzisz cieciu? – Łukasz rozwiał jego nadzieję xD
- No wiesz… Ta nauka i w ogóle te rzeczy, które mnie kompletnie nie interesują, mogły wynaleźć niewidzialny telewizor!
- Ty to jesteś głupi, czy po prostu udajesz? – zaśmiał się Lewy ;D
- Wypróbujmy go – powiedział Łukasz.
   Kuba, Lewy, Łukasz przyciskali wszystkie przyciski…
- E! Nudne to! Nic nie zadziałało… - zrezygnowany Robert rzucił pilotem w okno ;D
- P-o-m-o-c-y – wykrztusił starszy pan z łóżka obok.
  Wszyscy na niego spojrzeliśmy. Co się okazało? Pilot do niewidzialnego telewizora służył tak naprawdę do regulacji łóżka ;D Biedny staruszek leżał zwinięty w kłębek ;D Późno w nocy wszyscy się rozeszli. Jedynie Marco czuwał nad nami calutką noc < 3 Tak się cieszę, że jesteśmy razem! Brakowało mi go strasznie. Tych jego oczu, tego charakteru, tego poczucia humoru! Po prostu jego całego *.*
-----------------------------------------------------------------------------
Siemka ;D Wiecie, że niedługo kończę? ;c Tak dokładnie to za 3 rozdziały ;( Oczywiście zaczęłam pisać już nowe opowiadanie ;D Jeszcze jedna sprawa... Czemu nie komentujecie? To straszną presję wywiera na osobie piszącej ;( Nie wiem, czy czytacie, czy nie ;( Nie chcę kończyć bloga z taką małą ilością wyświetleń, dlatego tez mam to Was prośbę ;3 Mogłybyście zareklamować mnie na Waszych blogach? <3 Jeśli tegi nie zrobicie to i tak Was będę kochać ;D ♥

wtorek, 11 czerwca 2013

ROZDZIAŁ 46 "MISS ROBERTYNA LEWANDOWSKA"

                                *KOLEJNY DZIEŃ*

     
Samotność ;( Ewa i Łukasz mają dziś rodzinny dzionek, więc wyjechali gdzieś z Sarą. Na razie nie opuszczają jednak Niemiec, ponieważ powiedzieli mi, że do porodu nigdzie się stąd nie ruszają. A tak, to niemalże wszyscy wyjechali gdzieś na jakieś wakacje…
- Puk! Puk! – wlazł Lewy <3
- Sieem! – ucieszyłam się.
- Co tam? – spytał.
- Nuda… :/
- Zgadzam się…
- Gdzie Ania? – spytałam.
- W Polsce. Na zlocie KARATE KID! ;D
- Nie pojechałeś z nią?
- Nie. W Polsce są sami znajomi, więc nie można robić przypałów xD
- No tak ;D
       Pogadaliśmy chwilkę ;D
- Ej! Zróbmy przypał! – odezwał się.
- Gdzie? Nie mogę przecież wychodzić… -,-
- A czy ja mówię, że musimy to zrobić na mieście? ^.^ Do ogrodu chyba jeszcze możesz wychodzić! ;D
- Ej! To nie śmieszne! ;D
- Chodź!
   Wyszliśmy z domu do ogrodu. Lewy wrócił do domu. Przyszedł w szpilkach Ewy ;D
- Co ty czynisz?! ;D
- Miss Robertyna Lewandowska musi wygrać Top Model! ;D
- O LOL ;D – zrobiłam facepalm’a ;D
- Jakieś takie wysokie… - narzekał.
- Może dlatego, że mają 15 centymetrów?! xD
- Z matmy to ja tam nigdy dobry nie byłem xD
- Dżizys ;D I co ty teraz zamierzasz zrobić? – zaciekawiłam się ;D
- Będem siem uczył chodzić, jak modelka ;D
- Okej! To twój wybieg! – wskazałam na trawę ;D
- Spoko! Robertyna wpadnie wam w oko! xD
- Idź już ty Robertyno! xD
   Lewandowski śmiejąc się na przemian ze mną, podążał po swoim piękniusim wybiegu xD
- Prawda, że dobrze mi idzie? Robertyna na stówę wygra!
- No nie licząc tej gleby na fontannę, to nawet cool! xD – pochwaliłam go ;)
- Miss Robertyna Lewandowska wygrała…  Ała! Coś mi strzykło! – śmiejąc się walnął na trawę xD
- Co ci jest Robertyno? – podbiegłam do niego.
- Noga mi się skrzywiła xD – śmiał się.
- Debilu! Kostkę skręciłeś! – popatrzyłam na spuchniętą nogę Lewego o.O
- O! Jak fajnie! Zaraz! NIE WYGRAM TOP MODEL! ;(
- No, a mecze? Ciesz się, że kolejka się rozpoczyna dopiero za miesiąc!
- Jeej ^.^
  Jakimś cudem dotarliśmy do szpitala… Tak, jak myślałam – Lewy skręcił kostkę :/ Biedna Robertyna xD Stwierdziłam, że zadzwonię do Ani <3
- Hej – powiedziałam.
- No hej. Co tam? – usłyszałam jej głos.
- Jakby to powiedzieć… Robertyna skręciła kostkę xD
- Co?! Jak to?!
- Nie denerwuj się! To tylko małe skręcenie, a Lewy się nawet tym nie przejmuje…
- Kto się nim teraz zaopiekuje?! Przecież będę musiała wrócić do Niemiec!
- Nie Aniu… Robert ma przecież nas. Nie przejmuj się i wypoczywaj <3
- Dziękuje ;3
- Paaa <3
- Pa ;* Pozdrów Robertynę – cokolwiek to znaczy xD
- Hahahaha! Dowiesz się ;D – rozłączyłam się.
  Weszłam do Lewego.
- Jak się czujesz?
- Nie wygram top model!;(((
- Debil! ;D
- Wiem xD
- Potrzebujesz czegoś? – spytałam.
- Jak na razie to twojej obecności ;) – uśmiechnął się.
- Spoko ;)
  Porozmawialiśmy chwilkę. Lewandowski może wyjść dopiero za dwa dni ;(
- Jak już z nogą będzie wszystko dobrze, to wbijemy na plan top model xD
- Ta… A kto cie wpuści?
- Robertyny by nie wpuścili?!xD
- No tak, no tak ;D
- Ooł!
- Co? – zdziwiłam się.
- Szpilki Ewki są w ogrodzie ;D
- Na Robertnę nikt się nie złości ;D
- PIĘKNA ROBERTYNA, MĄDRA TO DZIEWCZYNA! ;D
- Lewy? To ty dziewczyną jesteś? – śmiałam się ;D
- Tylko to mi się zrymowało! – tłumaczył.
- Tak, tak xD Biedna Ania …
- Ani w to nie mieszaj! Ona nie może się dowiedzieć!
- Ups…
- Karolina?!
- Tak? – spytałam spokojnie.
-Powiedziałaś jej!
- Wcale nie!
- Wcale tak!
- No chyba cię bozia opuściła!
- No chyba cię coś boli!
- I tak by się dowiedziała!
- No wiem!
- To po co się awanturujesz?!
- Nie wiem!
- Hahahahaha! – parsknęliśmy śmiechem ;D
--------------------------
Hejka ;3 Masakra :/ Miałam dziś taki dziwny dzień w szkole, że szkoda gadać -,- Dlatego też utopiłam swe problemy w tym humorystycznym rozdziale ;D BYLE DO WAKACJI -,- Mam dość szkoły, tych wszystkich popraw i w ogóle to niektórych nauczycieli ;( Nie zanudzam Was moim życiorysem :D <3 Paa <3

KOMENTUJ ♥

poniedziałek, 10 czerwca 2013

ROZDZIAŁ 45 "WALCZ MARCO!"

                                                           *MIESIĄC PÓŹNIEJ*

Dziś zostałam sama ;( Łukasz na treningu, Ewa i Sara u lekarza. Siedziałam nic nie robiąc, jak polecił lekarz na ostatniej wizycie -,-
- Halo? – odebrałam telefon.
- Hej – odezwał się Marco.
- Hej – powiedziałam z nadzieją w głosie.
- Jak się czujesz? – spytał.
- Średnio… - oznajmiłam.
   Nastał moment ciszy.
- Tęsknię – przyznał.
- Ja też – odpowiedziałam.
- Wrócisz?
- Nie wiem. – powiedziałam.
- Ja nadal cię kocham <3
  Nie byłam w stanie powiedzieć nic. Po prostu się rozłączyłam! -,- Ja też go kocham, ale czy to coś teraz zmieni?! Niedługo potem przyszła Gabrysia, która kilka tygodni temu wzięła ślub z Mario.
- Jak się czujesz? – spytała.
- Okropnie! – płakałam.
- Jezu! Znowu?
- On do mnie zadzwonił! Powiedział, ze mnie nadal kocha! ;(
- No to chyba dobrze, nie?
- Sama nie wiem!!!To wszystko jest takie trudne!
- Nie martw się. Wszystko się ułoży – zobaczysz!
                                                        *MARCO REUS*

Jaki ja byłem głupi! Czemu pozwoliłem jej odejść?! Postanowiłem, że odwiedzę cmentarz… a dokładnie – grób Emilki <3 Przykucnąłem przy nim i zapaliłem świeczkę. Patrząc w zimny granit zacząłem mówić…
- Czy tego właśnie chciałaś?! Czy chciałaś, abym zranił kolejną osobę?! Mam alergię na życie!!! – popłakałem się.
   Nagle moim oczom ukazała się Emilka. Nie byłem już na cmentarzu, ale w parku. Tym parku, gdzie wyznaliśmy sobie miłość.
- Nie możesz się tak łatwo zniechęcać! – powiedziała.
- Ale jak?! Wszystko schrzaniłem!!!
- Musisz nauczyć się ponosić klęskę…
- Już za dużo ich poniosłem!
- I poniesiesz jeszcze więcej! Głowa do góry! Będziecie jeszcze wspaniałą parą!
- Na pewno… - zaprzeczyłem.
- Wzloty i upadki budują związek!
     I znów znalazłem się na cmentarzu…
- Co to było?! – szepnąłem zdziwiony.
    Nagle zawiał silny wiatr. Przez chwilę nic nie widziałem. Z powrotem popatrzyłem na grób. Tym razem był na nim napis ułożony z igieł świerku…
         
            „WALCZ, A NIE BĘDZIESZ ŻAŁOWAŁ .”
 
Wystraszyłem się! Ze zdziwieniem opuściłem cmentarz. Po jakimś czasie doszło do mnie, że to sprawa Emilki, więc przestałem się bać.
- Walcz Marco – powtarzałem w myślach.

                                                      
                        *KAROLINA JANKOWSKA*
   Rozmawiałam z Gabrysią. Po chwili przyszła Ewa i Sara.
- Hej – powiedziała uśmiechnięta Ewa.
- A co ty taka happy? – spytałam.
- Sara ugryzła doktora ;D
- Mój mały gryzoń! – podniosłam małą <3
  Nie mogłam się doczekać swojej pociechy ;3
- Karolina? – spytała Gabi.
- Hm?
- Jak chcesz nazwać maleństwo?
- Właśnie! – dosiadła się do nas Ewka.
- Nie wiem, czy Marco się zgodzi, ale myślałam nad Leo i Siena ;)
- Ładne, ale czemu obchodzi cię opinia Marco? – spytała Gabrysia.
- Nie chcę odcinać Marco od dziecka. W końcu to będzie też jego maleństwo… - powiedziałam trzymając Sarę na kolanach.
- Mądre – przyznała Ewa.
- A co zrobisz jeśli nie wrócicie do siebie?
- Dziecko będzie przebywało trochę u niego i trochę u mnie… Nie chcę, żeby nie miało dwójki rodziców tak, jak ja. Zresztą, to by było nie fair wobec Marco. On kocha małe dzieci! A na Leosia lub Sienę czekał ze zniecierpliwieniem ;)
- A co zrobisz ze sobą jeśli go nie będzie przy tobie?
- Nie będę za szczęśliwa… Nie wiem, czy będę w stanie złączyć się z kimś innym ;/
- Myślmy pozytywnie! – rozkazała Ewa ;*
-------------------------
Siemka <3 Dziś wróciłam z konkursu nieopodal Łodzi :/ Zajęłam III miejsce i wygrałam... TELESKOP. Za I był tablet :/ No cóz... Tak, czy inaczej cieszę się, żę wróciłam, bo mogę pisać opowiadanie <3 Dziś szczera rozmowa dziewczyn... Ciekawe, czy Karolina i Marco będą w stanie pogodzić się dla siebie i ich dziecka.

ROZDZIAŁ 44 "NIE SMUTAJ"

Wpadłam do ich domu zapłakana.
- To już koniec!!! – krzycząc klęknęłam na podłodze i płakałam dalej.
- Jezu! – Łukasz i Ewa podeszli do mnie.
- Co się stało?! – spytała Ewa.
- Marco! On myśli, że ja go zdradzam! A dziecko?! Nie jesteśmy już razem! Rozumiecie?! Koniec mojej idealnej bajki!!! ;(
- Nie denerwuj się – przytulił mnie Łukasz.
- Jeśli nie chcesz tego zrobić dla siebie to zrób to dla dziecka ;3 – poradziła Ewka trzymając Sarę na rękach.
   Poszliśmy do kuchni. Usiedliśmy przy stole. Opowiedziałam im wszystko.
- Hm… Nie za fajnie… - stwierdził Łukasz.
- Zrobimy tak – Łukasz pojedzie po twoje rzeczy. Zamieszkasz u nas. Nie możesz się denerwować. Marco prędzej, czy później zrozumie swój błąd. On cie kocha. Dlatego jest taki zazdrosny – pocieszała mnie Ewka.
- Dziękuję – otarłam łzę.
-Nie smutaj – pogłaskał mnie po policzku Łukasz – ja jadę po rzeczy Karoliny.
  Łukasz wyszedł. Ja położyłam się, bo nie czułam się zbyt dobrze. Cały czas płakałam. Czy to naprawdę koniec? A co z dzieckiem?

*ŁUKASZ PISZCZEK*
   
  Szkoda mi Karoliny :c
    Zapukałem po czym wszedłem do domu Marco.
- Przyjechałem po rzeczy Karoliny – powiedziałem do zapłakanego Reus’a.
- Jakie rzeczy?!
- Na jakiś czas Karolina zamieszka u nas…
- Powiedz, że ona do mnie wróci! – poprosił.
- Ja… ja nie mogę ;(
- Boże!!! Co ja narobiłem?! ;c
   Zabrałem jej rzeczy. Z bólem serca popatrzyłem na twarz Marco i wyszedłem.

*KAROLINA JANKOWSKA*
 *DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ*
Nie – nie wróciłam do Marco. Nawet się z nim nie widziałam! Dziś Łukasz namówił mnie, abym poszła z nim na trening. On i Ewa bardzo mi pomagają ;3 Po drodze dołączył do nas David Villa.
- Hejka – powiedział.
- Hej – odpowiedzieliśmy.
- Jak sobie radzisz? – spytał.
  Tak – wszyscy o tym wiedzieli ;(
- Tak, jak widać… Nie za dobrze ;(
- Jakby co to pamiętaj, że możesz na mnie liczyć- uśmiechnął się.
- Dzięki
J
   Doszliśmy na Idunę. Poszłam na trybuny. Nie chciałam spotkać się bezpośrednio z Marco ;( Wszyscy piłkarze biegali już po boisku. Jednak dwóch nie… Kto to? Marco i David!
- Karolina! – zawołał mnie Klopp.
- Tak?
- Chodź na chwilkę! Pogadamy ;)
  Zeszłam z trybun.
- Co tam u was? – spytał.
- Jakich „was” ?
- Ciebie, Marco i małego Reusa  lub małej Reus ;D
- Nie ma już mnie i Marco… ;(
- Co?!
- K***a! Odczepisz się od niej!?
- Przystopuj! Nic mnie z nią nie łączy!
   Te zdania dochodziły z tunelu. Ja popatrzyłam na Jürgena, a on na mnie. Szybko pobiegliśmy do tunelu. Zobaczyliśmy tam bijących się Reusa i Villę!!!
- Pogięło was?! – wkurzyłam się.
- Przestańcie! – rozdzielił ich Klopp.
- Co wy robicie?! – byłam wściekła!
- On na mnie naskoczył! – mówi Villa.
- Coś ty zrobił Marco?! – spytałam.
- To dlatego, bo cię bardzo kocham! – powiedział.
- Dlatego, ze mnie bardzo kochasz biłeś Davida?!
- Ja też go biłem… - przyznał David.
- Zachowaliście się, jak ostatni debile!!!
- Przepraszamy – spuścili głowy.
- „Przepraszamy” to trochę za mało! – wyszłam.
   Wróciłam do domu. Opowiedziałam wszystko Ewie. 

-------------------------------------------
Hejka ;3 Bójka Davida i Marco ;) Czy Karolina będzie w stanie wybaczyć Marco? Czy wrócą do siebie? Zobaczycie <3

COMMENT, PLEASE ;3

piątek, 7 czerwca 2013

ROZDZIAŁ 43 "BEZIMIENNE REUS!"

- DZIECKO DROGIE!!! – powiedziała mama Marco ;o
- W coś ty się ubrała?! – tata Marco o.O
  OMG! Co oni tu robią?! Jak?!
- Marco! – powiedziałam oczekując wytłumaczenia tej niekomfortowej sprawy.
- Tak Karolinko? – brechtał się za ścianą -,-
   On wiedział, czemu jestem tak ubrana…
- Dziecko! Gdzieś ty była?!
- No… Jakby to powiedzieć…- zastanowiłam się chwilę i stwierdziłam, że moje wytłumaczenia byłyby żałosne…
- Marco!?- zwrócili się do mojego narzeczonego.
- No jak to gdzie?! Na nocnej zmianie! – śmiał się jedząc pomarańcza.
- Marco!!! – wkurzyłam się.
- Hahahaha! Przecież wiesz, że cię kocham – pocałował mnie ;3
- Synu! Z kim ty się związałeś?! – ojciec Marco patrzył na nas z obrzydzeniem.
- Z Karoliną! (…) Chciała mu pomóc!- wytłumaczył.
   Rodzice Marco spojrzeli na siebie.
- Czy Łukasz wie, że Karolina jest w ciąży?! Mogło się jej coś stać!
- Wie!
- Jak się czujesz Karolinko? – Mama Marco stała się jakaś taka miła o.O
- Dobrze. Dziękuję – uśmiechnęłam się.
   Potem udaliśmy się do salonu. Marco kazał mi się położyć. Zrobił herbatę i dołączył do nas.
- Więc jak? Wiecie jaka to płeć? – spytała mama Marco popijając.
- Przecież oni chcą mieć niespodziankę! – powiedział sarkastycznie tata Marco.
- Nie pasuje ci coś?! – wkurzył się Marco.
- Wszystko jest dobrze – uśmiechnął się.
    Na twarzy Marco było widać wielką złość.
- Chłopcy! Spokój! – uspokoiła ich mama Marco – No, a jakie imię?
- Nie my… - zaczęłam.
- Bezimienne! Tak! Nasze dziecko będzie się nazywać bezimienne Reus! – Marco  nie mógł się powstrzymać.
   Rodzice Marco patrzyli na niego, jak na psychicznego ;D Marco wstał i wyszedł na taras bez słowa.
- Co go ugryzło? – spytali.
- „WY” – pomyślałam i poszłam za nim.
    Weszłam na taras. Siedział smutny wpatrzony w niebo. Przytuliłam go od tyłu, a on złapał moją rękę i uśmiechnął się lekko.
- Co się stało? – spytałam.
- Boję się…
- Czego się boisz?
- Że nie będziesz ze mną szczęśliwa. Że cię skrzywdzę. Że gdy dziecko się urodzi, nie dam rady i będziesz z wszystkim sama… - przyznał.
- Nie mów tak. Damy radę *.*
- Kocham cię *.* - wstał.
   Jednym ruchem znaleźliśmy się pod ścianą. Marco zaczął ściągać mi koszulkę. Nie zważając na jego rodziców będących w salonie, wparowaliśmy całując się do domu i poszliśmy na górę do sypialni <3
                                                          
*DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ*

    
Rodzice Marco już opuścili nasz dom -,- Chwała!!! ;D Brzuszek coraz bardziej widoczny <3 Ja i Marco kochamy się na zabój <3 Od tygodnia w Borussii Dortmund gra nowy zawodnik – David Villa ;D Zaprzyjaźniłam się z nim. Kilka razy wyszłam z nim na miasto.  Dziś też ;D Świetnie się bawiłam! Widziałam lamę i latającą świnkę ;D Jednak odróżnia się przyjaciela i najukochańszą osobą – Marco <3 Zatęskniłam za nim *>*
      Wróciłam do domu.
- Wróciłam! – oznajmiłam.
- Fajnie, że się poczułaś…
- O co ci chodzi?
- Mi?! O nic! A już wcale nie chodzi mi o to, że mnie zdradzasz!
- Odbiło ci?! Już mi od czasu do czasu na miasto nie wolno wychodzić?!
- Najwyraźniej tak!
- Ja cię nie zdradzam! – zdziwiłam się, że on może sugerować coś takiego.
- Nie! W ogóle! Szlajasz się z Davidem po mieście! Kto wie!
- Ja wiem! Nigdy bym ci tego nie zrobiła!
- Nie mam takiej pewności!!! – krzyknął.
   Patrzyłam na niego ze łzami w oczach. Ten, którego tak bardzo zawsze kochałam okazał się zazdrosnym dupkiem!
- Przepraszam… Nie chciałem cię urazić – złapał mnie za rękę.
- Wsadź sobie ten pierścionek w tą twoją cholerną zazdrość!!! – wyrwałam mu się i rzuciłam w niego pierścionkiem zaręczynowym.
- Karolina!
- Nie Marco! To już koniec! Nie zamierzam być z osobą, która mi nie ufa! Gdzieś mam taki związek! – wybiegłam  z domu.
- Karolina! Przepraszam! Ja cię kocham!!!
  Nie zwracając na niego uwagi poszłam do domu Piszczków.
------------------------
Zerwanie ;( Dziś dodałam późniutko ;) Polska zremisowała z Mołdawia 1:1 ;) ;( Kubuś strzelił ;3 Niestety nie awansowaliśmy ;( Wyjeżdżam na weekend, więc nie dodam rozdziału jutro ;( a to, gdy wrócę dodam dwa ;3 Pozdrawiam <3

KOMENTUJCIE ;3