ROZDZIAŁ 19

                                                         *KOLEJNY DZIEŃ*

Dosypiałam jeszcze wtulona w mojego chłopaka *.* Miałam zamknięte oczy, więc sprawiałam  wrażenie śpiącej. W pewnym momencie telefon Marco zapikował. Pocałował mnie w czoło myśląc, że śpię i sięgnął po telefon. Dyskretnie otworzyłam oczy. Kiedy czytał zauważyłam w jego oczach radość J  Gdy zobaczyłam, że odkłada iPhona szybko zamknęłam oczy ;) Ponownie położył się obok mnie <3
- Co powiesz na małe oderwanie się od rzeczywistości? – szepnął mi do ucha *.*
- Powiem, że to wspaniały pomysł – pocałowałam go <3
- To dobrze, bo jedziemy do Włoch – powiedział spokojnie odwzajemniając gest *.*
- czy tobie się coś w główkę stało? Jak to do Włoch? – zdziwiłam się ;)
- Kuba napisał sms’a, że Klopp dał nam dodatkowy tydzień wolnego, bo jego pilny wyjazd się przedłużył. A, że nie chce mi się już dłużej w Dortmundzie siedzieć zabieramy się stąd skarbie! *.* - pocałował mnie.
- Szalony jesteś – spojrzałam na niego – za to cię kocham <3
- Ja ciebie też kocham *.* - pocałowaliśmy się <3
- Tylko, że jest jeden problem… - zaczęłam.
- Łukasz? – zgadnął.
- Przecież on mnie nie puści!
- Jesteś dorosła! A po za tym jedziesz tam ze4 mną, a nie z jakimś menelem!
- No wiem… Ale…
- Żadne „ale”! Ja to załatwię *.* - pocałował mnie.
- Dziękuję – powiedziałam ;*
  Poleżeliśmy chwilę i wstaliśmy. Ubrałam to:

                                            
Marco też się przebrał *.* Wyglądał powalająco <3  Wyszliśmy. Pojechaliśmy do domu Piszcza.
- Hejka – powiedziałam, kiedy otworzył.
- No sieem – wyszczerzył się xD – co was do mnie sprowadza?
- Włochy – uśmiechnął się Marco.
- To nie Włochy! To Dortmund! :D
- Łoooo! Aleś zabłysnął! – śmiałam się :D
- No wiem xD A tak szczerze?
- Ja i Emila jutro wyjeżdżamy do Włoch – oświadczył Marco *.*
- Hahahaha! Ale się ubawiłem! – zaśmiał się Łukasz.
- Nie masz powodu do śmiechu… Chciałam cię tylko poinformować, że jadę z Marco – powiedziałam.
- Nie jedziesz – spojrzał na mnie.
- Bo?
- Bo jesteś za młoda!
- Idioto! Jestem dorosła!
- i co z tego?!
- To, ze mogę sobie robić, co chcę!
- Może i jesteś dorosła, ale kocham cię i martwiłbym się o ciebie!
- Łukasz – wtrącił Marco – przecież nie puszczasz tam swojej siostry samej! Jestem ja!
- To co innego! Nie martwiłbym się tak bardzo, gdybym ja był z tobą!
- Jesteś okropny! – krzyknęłam.
- Emila! Po tej chorobie martwię się o ciebie jeszcze bardziej! Słyszałaś lekarzy! Możesz mieć nawrót choroby! Nie poradził bym sobie, gdybyś odeszła! Martwię się o ciebie…
- Martwisz się?! Trzymasz mnie za krótko! Nie jestem małą dziewczynką, a ty nie jesteś moim ojcem, czy matką! – negocjowałam.
- Nie zmienię zdania niezależnie, co powiesz… - trzymał swojego -,-
- Świnia… - powiedziałam.
- Czyli, że co? – spytał Marco.
- Czyli, że Emila nie jedzie! – oświadczył i poszedł do innego pokoju.
- Widzisz?! Cały czas traktuje mnie, jak małe dziecko! Tak jest od czasu choroby! – zwróciłam się do Reusa.
- Nie martw się – pocieszał mnie *.* - może zmieni zdanie <3
- A co jeśli nie?
- To przełożymy wyjazd. Nie przejmuj się na zapas <3 – pocałował mnie ;*
- Kocham cię – odwzajemniłam gest *.* - Nie wyganiam cię, ale muszę ochłonąć…
- Jasne – uśmiechnął się.
- Paaa – pocałowaliśmy się <3
  Marco poszedł. Wściekła udałam się do swojego pokoju nie odzywając się przy tym do Łukasza -,- Nie wiedziałam, co robić! Zależy mi na tym wyjeździe z Marco, jak na niczym innym! Może Łuki jest taki zły, bo denerwuje się ślubem? Postanowiłam spróbować jeszcze raz. Po upływie jakiegoś czasu zeszłam na dół.
- Co robisz braciszku? – spytałam siadając w kuchni.
- O… Widzę, że przeszło ci już z tym wyjazdem – uśmiechnął się – zrozum że…
- Tak wiem – „martwisz się o mnie” – zacytowałam.
- Sama rozumiesz J
  Siedzieliśmy chwilę w ciszy. Łukasz robił coś do jedzenia. Po jakimś czasie nabrałam odwagi, by znów spróbować.
- No, ale wiesz… Ja jadę tam z Mar…
- Nigdzie nie jedziesz!!! – krzyknął przerywając mi.
- Nie poznaję cię! Zachowujesz się, jak ostatni kretyn! Nienawidzę cię! – pobiegłam na górę.
- Emilka!
- Nie odzywaj się do mnie! – zamknęłam się w pokoju.
  Zatrzasnęłam drzwi. W nerwach mówiłam sama do siebie…
- Ja się nie dam tak traktować…
   Bez zastanowienie zaczęłam pakować walizkę do Włoch. „Tak – pojadę tam z Marco!” – powtarzałam w głowie. Kiedy spakowałam się do ciepłego kraju otworzyłam balkon i ostrożnie zeszłam na ziemię.  Prze ciemność nic nie widziałam.
- Aaaaał! – wpadłam w krzak róży – co za cep tu to posadził?! – pomyślałam chwilę – a no tak… ja!
- Co to było? – usłyszałam głos Łukasza dochodzący z domu.
- O cholera! – biegłam ile sił w nogach do domu Marco. Po kilku minutach dobiegłam. Zapukałam.
- Jestem gotowa do wyjazdu… - powiedziałam zadyszana, kiedy Marco otworzył.
--------------------------------------------------------------------

Emilka uciekła z domu ;) Czy uda im się dolecieć do Włoch?

                KOMENTUJCIE <3

ROZDZIAŁ 18

                                                        *KILKA GODZIN PÓŹNIEJ*

        Leżeliśmy z Marco w swoich objęciach. Po jakimś czasie powiedziałam:
- Marco? Teraz to naprawdę jestem głodna…

- No to wstajemy! Chyba nie chcemy, żebyś się zagłodziła na śmierć –pocałował mnie.
- Ja nie chcę, ale nie wiem jak ty – odpowiedziałam.
- Nigdy więcej tak nie mów! Jesteś dla mnie całym światem *.*
- Kocham cię < 3- pocałowałam Marco.
- Ja ciebie bardziej – buziaczek ;*
- Chodźmy! – wstałam.
        Udaliśmy się do restauracji. Zamówiliśmy jedzenie i zniecierpliwieni czekaliśmy na jego dostarczenie -,-
- Smacznego – kelner podał nam zamówienie.
- Dziękujemy – odpowiedział Reus <3
        Kelnerka poszła. Razem z Marco degustowaliśmy jedzenie. Nagle Marco zaczął krzyczeć:
- Aaaaaa! Ten kurczak się rusza!!! :D
- Co?! –śmiałam się.
- Co za syf w tej restauracji! Ja tego nie będę jadł! –„fochnął się” :D
- Czy jest jakiś problem? – podszedł kelner.
- „Czy jest jakiś problem?!” Gościu! Mój kurczak niemalże wyskoczył mi z talerza! Co wy tu dajecie biednym ludziom?! –Marco powiedział do kelnera, a w tym samym czasie z restauracji wyszło dużo osób :D
- Pana kurczak nie miał prawa się ruszać!   Tłumaczył kelner.
- Jak nie, jak tak?! – za wszelką cenę musiał osiągnąć sukces tej sprzeczki :D
- Skoro pan nie umie jeść sztućcami i się panu jedzenie wyślizguje to nie moja wina!
- Ja?! No chyba ty!  Siedziałam z boku śmiejąc się z nich :D
- No chyba nie!
- Nie pyskuj!
- Co?!
 - To, co słyszałeś! Zbieramy się!  - powiedział do mnie – właśnie wychodzimy z pana głupiej restauracji!
- Wychodzicie?! Zostajecie wyrzuceni! – rzucił w Marco sztucznym kwiatkiem :D
- Chodź Marco!  Nie mogłam powstrzymać się od śmiechu, ale także nie mogłam dopuścić do ich bójki :D
  Wyszliśmy.
- No, co za kultura! – powiedział.
- Hahahaha! Nie mogę z ciebie! – śmiałam się.
- Czemu? – uśmiechnął się.
- Ruszający się kurczak?! :D
- No! – śmialiśmy się xD
  Przeszliśmy spory kawałek drogi. Kiedy przechodziliśmy obok domu Łukasza powiedziałam:
- Paaa kochanie – pocałowałam go – spadam do domu…
- Co? – zdziwił się.
- Nie wygłupiaj się <3
- Nie wygłupiam się. Po prostu nie możesz mnie opuścić *.*
- Czemu?
- Bo cię kocham <3 – pocałował mnie.
- Ja ciebie też *.* - odwzajemniłam gest.
- Proszę… chodźmy do mnie – powiedział.
- Nie wiem, czy to dobry pomysł…
- Idealny – pocałował mnie *.*
  Och! Te jego usta! Nie potrafię się temu oprzeć <3
- Okej – nie dałam się dłużej namawiać – pójdę po rzeczy.
- Yeah! – cieszył się *.*
   Poszłam do domu po potrzebne rzeczy.
- No jesteś wreszcie! – powiedział Łukasz.
- Ale zaraz mnie nie będzie – uśmiechnęłam się J
- A to czemu? – zdziwił się.
- Dziś nocuję u Marco – odpowiedziałam.
- Co?!
- No głuchy jesteś?!
- Ale… ale… - nie mógł się wysłowić.
- Nie ma żadnego „ale”! – poczochrałam mu włosy ;)
- Nie nadążam za tobą…
- Wreszcie poczujesz się, jak ja, gdy nocujesz u Ewki… - zauważyłam.
- No, ale to, co innego! – dyskutował.
  Nie słuchając Łukasza spakowałam rzeczy i wyszłam z domu. Gadał jakieś tam bzdury -,- Nie poznaję go ostatnio… Jest zazdrosny. Jeszcze, żeby miał o co!
- Jesteś *.* - pocałował mnie Marco.
- Jestem :D
- Łukasz nic nie mówił?
- Serio myślisz, że obyło by się bez jego zbędnych komentarzy?!
- No tak – głupie pytanie…
  Poszliśmy do domu Marco. Szybkim krokiem trafiliśmy do sypialni ;) <3
---------------------------------------------------------------------------------
Przepraszam, że taki nudny, ale mam dziś zły dzień -,- Obiecuję, że jutro będzie ciekawszy ;)

ROZDZIAŁ 17

          Jest  21:56. Chodziłam po salonie od ściany do ściany… W końcu do drzwi zapukał prawdopodobnie Łukasz. Wściekła otworzyłam drzwi. Nie – to nie Łukasz.
- Co chcesz? – spytałam Reusa.
  Nic nie odpowiedział. Jednym ruchem przyciągnął mnie pod ścianę. Zaczął mnie namiętnie całować. Byłam w szoku! Zdziwiona za każdym razem pogłębiałam pocałunki tak, jak on <3
- Kocham cię <3 – wyszeptał.
- Nie – to ja cię kocham *.* - powiedziałam.
  Całując się, zsunęłam się ze ściany i obydwoje wpadliśmy do domu przez otwarte drzwi :D Los chciał, że wylądowałam na Marco <333 Całując się nie powstrzymaliśmy śmiechu :D
- Nie mogę wstać! – śmiałam się xD
- Ale ja nie chcę, żebyś wstała <3 – pocałował mnie *.*
  Tak więc pozostałam na jego gorącym ciele <333 Jednak po jakimś czasie trafiliśmy do mojego pokoju ;) Nasza garderoba padała na podłogę *.* Co było dalej? Chyba każdy się domyśla :D <333 *.*

                                                     *KOLEJNY DZIEŃ*
   Kiedy otworzyłam oczy ujrzałam mojego ślicznego chłopaka dotykającego moje usta swoimi <333
- Hej skarbie – uśmiechnął się.
- Hej – pocałowałam go <333
- Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham <3
- Domyślam się – uśmiechnęłam się J
- Nie. Mojego uczucia nie wyrazi nic. Musiałabyś posłuchać mojego serca, które szaleje, gdy jesteś obok mnie *.*
   Pocałowałam go <3 To takie słodkie *.* Całując się nie usłyszeliśmy, kiedy Łuki wrócił do domu. Wparował do mojego pokoju -,-
- Co?1 Co wy?! Czy wy… ?! To o czym myślę?! Co ty tu robisz?! – zwrócił się do Marco.
- Leżę z moją dziewczyną *.*
- Posrało cię?! Co ty brałeś?! To moja siostra! Emilka!
- No wiem głupku! :D
- Jaką dziewczyną?! Emila?!
- Hm? – odezwałam się.
- Czy wy?! Czy ty?! Czy on?!
- Przecież sam tego chciałeś! – powiedziałam.
- No w sumie… Czyli, że będą małe Reusiątka? – uśmiechnął się.
- Ja się już o to postaram *.* - Marco uśmiechnął się i znów zaczęliśmy się namiętnie całować.
   Łukasz patrząc na nas całujących się, po chwili się odezwał:
- Ej! Bo zaczynam się robić zazdrosny!
- O co? – spytałam.
- O ciebie! Jesteś moją siostrą! Nigdy wcześniej nie miałaś chłopaka!
- Najwyższy czas, żeby to zmienić *.* - Reus pogłębiał pocałunki <3
- E-em – przypomniał o sobie…
- Czego?! – wkurzył się Marco.
- Jestem tu! – odezwał się.
- Ma racje… - popatrzyłam na Marco.
  Marco i ja patrzyliśmy na siebie z tajemniczymi uśmieszkami :D
- WYPAD! :D  - Marco rzucił w Łukasza poduszką.
   Parsknęliśmy śmiechem :D
- Okropni jesteście! xD – Łukasz śmiejąc się opuścił mój pokój.
- Słyszałaś? On chce małych Reusiątek! – Marco zaczął mnie NAAAAMIĘTNIE całować <33333333333333
   W ten oto sposób powtórzyły się wydarzenia z nocy :D :P *.* ;* ;) J <333 *~*
- Głodna jestem… - odezwałam się po dłuższym czasie.
- Zjemy na mieście, czy pójdziemy na dół, gdzie przebywa twój nierozgarnięty brat? – pocałował mnie.
- Chyba nie muszę odpowiadać na to pytanie – uśmiechając się odwzajemniłam gest ;*
- Ale jeszcze się tobą nie nacieszyłem!
- Nie jęcz chłopaku ! – pocałowałam go *.*
- Okej dziewczyno <3 – odwzajemnił gest <333
  Ubrałam to:
          

   Marco czekał na mnie na dole *.*
- Stęskniłem się już <3 – pocałował mnie.
   Już łapaliśmy za klamkę, kiedy niespodziewanie w drogę wlazł nam Łukasz -,-
- Gdzie idziecie? – spytał.
- Na miasto – odpowiedziałam.
- Na ile?
- Nie wiemy – powiedział Marco.
- Ile dzieci planujecie?
- Nie będę z tobą rozmawiać! – wyszliśmy.
- Hahahaha! Ale dowalił! – Marco zaczął się śmiać.
- Debil… To gdzie idziemy? – pocałowałam mojego chłopaka <3
- Najpierw skoczymy do mnie, żebym mógł się przebrać – również mnie pocałował *.*
- Okej – uśmiechnęłam się i ruszyliśmy do domu Marco.
   Jak zwykle po drodze nie mogliśmy się powstrzymać od robienia przypału xD Śpiewaliśmy Biebera! :D
- As Long As You Love Me! – fałszowałam :D
- Never say never! – Marco się wygłupiał xD
- Córeczko nie słuchaj… - powiedział jakaś kobieta przechodząc obok nas  :D
- Hahahaha! – parsknęliśmy śmiechem :D
    W końcu doszliśmy do domu Reusa :D
- Raz dwa! – pocałowałam go.
- Spoko – oko! Nie jestem Tobą, żeby się szykować dwie godziny! :D
- Ha – ha – ha! – zaśmiałąm się ironicznie.
   Marco jednak, jak ten ciumok cały czas stał naprzeciwko mnie.
- No ej! C’mon bejbeee! :D – śmiałam się.
- Nie mogę się powstrzymać… - uśmiechnął się.
- Przed czym? – spytałam.
- Przed tym – zaczął mnie namiętne całować *.*

   No i nici z wyjścia na miasto! Udaliśmy się na zwiedzanie sypialni :D                          
----------------------------------------------------------------------------
Doczekaliśmy się - Emilka i Marco są razem <3 Ale na jak długo? Dziś dodałam duuużo wcześniej, ponieważ wyjeżdżam :)
                          KOMENTUJCIE <3

ROZDZIAŁ 16

                       *KOLEJNY DZIEŃ*

   Rano obudził mnie głos telefonu -,- Dostałam sms’a od Marco <3
* CO TAKIEGO CHCIAŁAŚ MI POWIEDZIEĆ? ;) *
* TO NIE ROZMOWA NA TELEFON J *
* SPOKO ;) DASZ SIĘ ZAPROSIĆ NA PIKNIK? <3 *
* PEWNIE <3 *
  Po chwili otrzymałam kolejnego sms’a od niego *.*
* ŚWIETNIE! BĘDĘ ZA GODZINKĘ J *
   Miałam taki zaciesz *.* Szybko wyskoczyłam z łóżka. Podeszłam do okna. Sprawdziłam temperaturę.
- Dżizys! Ale upał! 32^o C!
  Poszłam do toalety. Ubrałam to (bez butów):

                                          

Łukasz wczoraj nocował u Ewki ;) Szykowałam się ponad godzinę! o.O Nawet nie zdążyłam nic zjeść… O 13:28 Marco zapukał do drzwi.
- Hej – uśmiechnęłam się.
- Hej. Gotowa? – odpowiedział mi uśmiechem *.*
- Tak. Możemy iść <3
   Wyszliśmy. Spacerkiem  doszliśmy do jakiejś… ŁĄKI! :D Rozmawialiśmy, jedliśmy, śmialiśmy się i inne takie J Leżeliśmy sobie na kocu obok siebie <3
- I wtedy stwierdziłem, że nigdy więcej nie pójdę nad to jezioro – rozmawialiśmy.
- Aaaaa! Osaaa! – zaczęłam machać rękami „na ślepo” :D
- Hahaha! – śmiał się ze mnie J
- To nie śmieszne! :D
- Nawet nie wiesz, jak bardzo! <3
   Z biegiem  czasu się zachmurzyło -,- Deszcz wisiał w powietrzu, ale my jednak bawiliśmy się w najlepsze *.*
- Boisz się owadów? – spytał.
- Nie! Wręcz nastawiam się, żeby na mnie siadały i dotykały mnie tymi swoimi ohydnymi ciałkami! – śmialiśmy się <3
  Śmiejąc się, w tym samym czasie spojrzeliśmy na siebie <3 Zamilkliśmy.
- Muszę ci coś powiedzieć…  - westchnął.
  Nie wiedziałam czego się spodziewać! o.O Miał taki poważny wyraz twarzy!
- Słucham – oznajmiłam.
- Ta dziewczyna… - zaczął - ja jej w ogóle nie znam!
- Jak to?! Mówiłeś, że to twoja znajoma! – zdziwiłam się.
- Kłamałem…
- Dlaczego?!
- Moritz to wszystko uknuł… Kazał mi zaprosić cię na miasto…
- Co?! – wkurzyłam się.
-  Proszę, daj mi dokończyć – mówił z trudem – ja nie chciałem tego robić, ale on powiedział, że jeśli tego nie zrobię, to coś ci się stanie… Więc zrobiłem to. Potem dostałem sms’a od niego. Napisał, że mam cię wystawić i pójść na miasto. Tam przyciągnął też jakąś dziewczynę. Nigdy jej na oczy nie widziałem! Kazał nam udawać zakochanych… Przewidział to, że pójdziesz na miasto. Jak nas zobaczyłaś i poszłaś do parku, Mo poszedł za tobą… Na drugi dzień miałem straszne wyrzuty sumienia i poszedłem do Moritza. Powiedziałem, że on ma to skończyć. Powiedział, że nie ma co kończyć, bo ty się w nim zakochałaś i niedługo będziecie razem… Bezczelnie mi podziękował za pomoc. Wkurzyłem się. Wtedy zaczęła się bójka… - wytłumaczył.
- Jak mogłeś?!
- Przepraszam cię! Chciałem cię chronić!
- Chciałeś mnie chronić okłamując mnie?!
- Emilka! Ja naprawdę nie wiedziałem, co robię! Czemu jesteś taka zła?!
- Bo cię kocham kretynie! – wykrzyczałam.
  Staliśmy naprzeciw siebie. Deszcz padał. Kilka sekund opadów sprawiło, że przemokliśmy całkowicie.
- A może ja ciebie też kocham! – wykrzyczał.
- No i dobrze!
- Świetnie!
   Zdenerwowana wróciłam do domu na piechotę. Nie tak wyobrażałam sobie to wyznanie! Oszukał mnie, ale czy mam być na niego zła?! Zrobił to, żeby mnie chronić… Mam mętlik w głowie. Weszłam do domu. Przez to, że byłam cała przemoczona nie było widać, że płakałam. Myślałam, że Łukasz jest w domu. Myliłam się… Na stole leżała kartka:
„ HEJKA <3 JA I EWA POSZLIŚMY NA IMPREZKĘ. JAKBY, CO DZWOŃ. KOCHAM CIĘ.
                                               ŁUKASZ”
     No spoko!  Zawsze, jak potrzebuję się komuś wygadać to nikogo nie ma!
-----------------------------------------------------------------------------
No tak ;) Nie takiego wyznania się spodziewaliśmy :D Dziś mecz Borussi Dortmund z Bayernem Monachium <333
                                               KOMENTUJCIE <3

ROZDZIAŁ 15

  * KOLEJNY DZIEŃ *

Obudziłam się wesoła. Jest 7:15. Marco dziś wychodzi ze szpitala! Zeszłam na dół w piżamce <3
- O! Ewka! – przytuliłam brunetkę.
- Hej – uśmiechnęła się.
- Co tam?- spytałam.
- Łukasz zrobił mi wczoraj taką niespodziankę! <3 Zresztą – pewnie ci się chwalił… - powiedziała.
- Nie… Księżniczka zeżarła mi wczoraj balsam do ciała – uśmiechnęłam się J
- Księżniczka?! – zaśmiała się xD
- Długa historia xD No, co Łukasz uczynił ciekawego? – spytałam.
  Ewa pokazała mi rękę, na której widniał pierścionek! o.O <33 :D
- No wreszcie! Gratuluję! – przytuliłam ją <3333
- Naprawdę ci się nie chwalił?!  - zdziwiła się.
- wiesz jaki on jest… Taki zakręcony, że szkoda słów! xD
- Masz rację! xD No i dziś kazał mi przyjechać, bo powiedział, że skoro ma wolne, to zajmiemy się organizowaniem ślubu – uśmiechnęła się.
- Jeej ^.^ Ale się cieszę :D
- No tak – tylko kiedy ta księżniczka raczy zejść?! – śmiałyśmy się <3
- Ja się tym zajmę! – ze śmiechem popędziłam na górę :D
   Piszczek spał ^.^ Stojąc nad nim, krzyknęłam ze wszystkich sił:
- Buuuu! :D
- Aaaaaa! – spadł z łóżka :D
- Hahahahahahaha! :D
- Co tak huknęło?! – pyta Ewa z dołu xD
- A nic… Łukasz rypnął :D – śmiałam się.
- Pogrzało cię?! – śmiał się leżąc na podłodze xD
- No chyba ciebie! Czemu nie powiedziałeś mi o ślubie?!
- Ups! – szybko wstał i popędził do kibelka, w którym się zamknął :D

- Nieładnie Księżniczko! :D
  Zeszłam na dół. Gadałam z Ewką *.* Uwielbiam ją! Cieszę się, że mój brat wybrał sobie taką partnerkę <3 Agata i Ania też są MEGA <333 Za jakiś czas Piszczek raczył do nas dołączyć :D
- Hej skarbie <3 – pocałował Ewę.
- Hej – odwzajemniła gest ;*
- Oooo <3 Jakie to słodkie – patrzyłam na nich <3
- Hahahaha! – śmiali się :D
   „Też chcę być w takim szczęśliwym związku…” – pomyślałam.
- zbieramy się kochanie <3 – popatrzył na zegarek.
- Nie zjesz? – spytała.
- zjem na mieście, żeby nie przedłużać – pocałował ją.
- Jak uważasz <3
- Pa mała! – pożegnał się ze mną.
- Paaa! – powiedziała Ewka.
- No hej – uśmiechnęłam się – miłej zabawy!
- Dzięki! – powiedzieli i wyszli.
- Też chcę chłopaka… - westchnęłam do siebie – najlepiej Reusa!
  Ktoś zapukał do drzwi. Otworzyłam. „O wilku mowa!” – pomyślałam.
- Hej – uśmiechnął się Marco.
- Hej – odpowiedziałam mu uśmiechem,
- Ewka mi się pochwaliła, że kroi się ślub! – uśmiechnął się.
- No tak… Wejdziesz? – spytałam J
- Nie… - odpowiedział – chciałbym wynagrodzić ci tamten dzień…
- Brzmi ciekawie! :D
- Zabieram cię na kręgle!
- Ale ja nie umiem!
- To cię nauczę <3
- Okey. Idę się przebrać, bo w piżamie nie pójdę. Wejdź.
  Marco wszedł. Poszłam się przebrać. Ubrałam to i zeszłam na dół:
                                     

- Idziemy? – spytał.
- Tak.
  Wyszliśmy. Wygłupialiśmy się po drodze xD
MARCO + JA = MEGA PRZYPAŁ :D <333333
W końcu doszliśmy. Ubraliśmy specjalne buty.
- Dobra… Ja będę się nazywał MARCINHO, a ty? Czekaj! Wiem!
- No?
- ŚLICZNA *.*
- Hahahaha! Jak tam chcesz xD I tak odechce ci się grać, bo ja totalnie nie miałam z tym styczności…
- Ale będzie cię uczył mistrz! – śmiał się.
- No to zaczynajmy MISTRZU *.* - śmiałam się :D
- Proszę – podał mi kulę.
- Jak się to trzyma? – zaczęłam się śmiać.
- O tak *.* - objął mnie od tyłu, położył swoją rękę na mojej i razem trzymaliśmy kulę.
- Aha <3
- Teraz lekko ugniemy nogi w kolanach. Ręka złapie rozpęd i potoczymy kulę do przodu *.* - Marco trzymając mnie wykonywał „razem ze mną” wszystkie te czynności <3
- Świetnie – pochwalił mnie – a teraz spróbuj sama.
- Na pewno tego chcesz? – spytałam niepewnie.
- Daj spokój! Nie będzie tak źle! – śmiał się <3
- Taaa… J
  Chcąc powtarzać wszystkie te czynności, których nauczył mnie Marco, wzięłam kulę xD Już miałam brać rozpęd. Ale nie wzięłam… Czemu? Nie wiem, jakim cudem kila wyśliznęła mi się z ręki! o.O -,- Upadła prosto na nogę Marco! -,-
- Aaaaał!!! – kulił się z bólu.
- Jezu! Marco! Przepraszam! Ale ze mnie łajza! – kucnęłam w celu przybliżenia się do leżącego Marco.
- Nie no spokojnie! – zaczął się śmiać, jak opętany…
- Z czego się tak śmiejesz?! – uśmiechnęłam się.
- Z ciebie! – śmiał się :D
- Czemu?!
- Bo… bo… sam nie wiem!
- Oj Reus, Reus… - śmialiśmy się :D
  Wróciliśmy do gry w kręgle ;) Powiem wam, że nawet załapałam o co w tym chodzi!
- Dobra – chodźmy już – poprosiłam – Nie mam siły :D
- Popieram!
  Przebraliśmy się. Szliśmy przed siebie. Jest 9:48.
- Ale dziś gorąco… - odezwałam się.
- Zjadłbym coś słodkiego – zarzucił.
- Lody?
- Czytasz mi w myślach!
  Poszliśmy zatem na lody. Kiedy zjedliśmy, odwiedziliśmy park.  W pewnym momencie Marco sobie coś przypomniał.
- Zapomniałbym! – wyjął coś z kieszeni.
- Hm?
  Staliśmy na zielonej, kwiecistej polanie w parku.
- Chciałbym cię jeszcze raz przeprosić za tamten dzień – powiedział.
- Przepraszałeś mnie już dzisiaj ze sto razy!
- I nadal czuję się winny… dlatego też chciałbym ci to podarować – dał mi małe pudełeczko.
- Co to? – uśmiechnęłam się.
- Otwórz J
Otworzyłam. Był tam prześliczny, złoty naszyjnik z błyszczącą literką M .
- M, jak Marco, tak? – uśmiechnęłam się.
- Tak. Żebyś o mnie nie zapomniała <3
- Nigdy o tobie nie zapomnę! – pocałowałam go w policzek <3
- Pomóc ci zapiąć? – spytał.
- Pewnie ;)
  Marco zapiął mi naszyjnik <3
- Gotowe – oznajmił.
- Dziękuję – odwróciłam się na pięcie w jego stronę <3
  No nie! Znów zakochałam się w tym przepięknym błękicie *.* <3333 Odważyłam się. Tak – teraz mu to powiem!
- Marco, ja chcę ci coś powiedzieć – zaczęłam.
- Tak? – uśmiechnął się.
  Już otwierałam usta, aby powiedzieć „KOCHAM CIĘ <3”
- No sieema człowieeki ^.^ - Błaszczykowski wszystko spierniczył! -,-
- Mów – powiedział Marco.
- Więc, chciałabym ci powiedzieć, że…
- Wiecie, jaki sobie zaje*isty żel kupiłem?! – Kuba wlazł pomiędzy nas -,-
- No jaki?! – Marco się wkurzył.
- Czy ty mnie w ogóle słuchasz?! Zaje*isty powiadam ci! ^.^
   Kuba coś tam gadał… Ani ja, ani Marco go nie słuchaliśmy xD A już bym to powiedziała! Ale nie! Bo Kuba!!! Zemszczę się! -,-

----------------------------------------------------------------

Ach ten Kuba... Już jutro super akcja! <3 Dowiemy się, czy Emilka będzie z Marco *.* <333 

                  KOMENTUJCIE <3

ROZDZIAŁ 14

      Byłam okropnie wściekła! Wiem, że nie jesteśmy parą, więc on może spotykać się z kim zechce, ale o takim spotkaniu miło by było wiedzieć… Usiadłam na ławce w parku. Tam, gdzie kiedyś spotkałam te dwie dziewczyny… -,-  Siedziałam płacząc.
- Problemy? – spytał jakiś koleś.
- Moritz? – poznałam głos przyjaciela.
- Tak – uśmiechnął się – mogę?
- Jasne. Siadaj J - otarłam łzy.
- Nie płacz – zauważył łzy płynące bez mojego pozwolenia…
- Nie mogę! – rozpłakałam się jeszcze bardziej.
- Spokojnie – przytulił mnie.
  Siedzieliśmy chwilę w swoich objęciach.
- Zdradzę ci sekret… Jeśli on czuje coś do ciebie, to zostawi Sandrę Shneiders, aby być z tak wspaniałą dziewczyną, jak ty – uśmiechnął się.
- Wiesz? – „odczepiłam” się od niego.
- Wiem.
- Ale o co w tym wszystkim chodzi ?! Po co wyciągał mnie z domu, jeśli czuje coś do tej Sandry?!
- On nie jest ciebie wart… Nie zaprzątaj sobie nim głowy! Jestem przekonany, że nie jeden facet podkochuje się w tobie!
- Dziękuję – wyszeptałam
   Nawet nie wiem, kiedy zrobiło się ciemno.
- Odprowadzić cię? – zapytał troskliwie.
- Nie… Nie marnuj sobie na mnie czasu…
- Przestań! Nie darowałbym sobie, jakby coś by ci się stało!
  Uśmiechnęłam się lekko. Moritz odprowadził mnie pod samiutkie drzwi. Podczas drogi poznaliśmy się lepiej.
- Dziękuję – uśmiechnęłam się.
- Nie ma za co – odpowiedział.
  Staliśmy naprzeciw siebie. W końcu Leitner ujął mnie za rękę.

- Emila… Jesteś dla mnie kimś więcej, niż przyjaciółką…
- Mo! Co ty mówisz?! – zdziwiłam się.
- Prawdę.
- Nie! Nie mogę!!! – wyrwałam się mu i wpadłam do domu.
   Trzasnęłam drzwiami. Przykucnęłam i oparta o drzwi nie powstrzymałam łez.
- To ty Emila? – spytał Łukasz.
   Wszyscy już poszli. Piszczek wpadł do pomieszczenia, w którym płakałam.
- Co się stało?! – kucnął obok.
  Nic nie odpowiedziałam. Przytuliłam się do niego.
- Jestem do niczego!!! – krzyknęłam.
- Przestań! Jesteś wspaniała. A to, że jakiś chłopak nie potrafi cię docenić, to jego strata!
    Chwilę później poszłam się umyć. Bez najmniejszego trudu zasnęłam.

                                * KOLEJNY DZIEŃ *

  Wstałam z nadzieją, że wydarzenia z wczoraj to zły sen, który nie miał miejsca.  Zeszłam na dół ubrana w:

                                      
-  A ty nie na treningu? – spytałam brata.
- Nie… Klopp dał nam wolne na calutki tydzień! Jak się czujesz? – spytał.
- Stwierdziłam, że życie jest za krótki, więc nie mam pozamartwiać się i płakać przez cały czas…
- Mądre – powiedział.
- Dzięki – uśmiechnęłam się ;)
       Humor mi się nieco poprawił J
- Dziś jadę do Ewy. Jedziesz? – zapytał.
- Nie… Zostanę – oznajmiłam.
- Tylko bez żadnych głupot!
- Jasne… - wyszedł.
  Zjadłam śniadanie. Jest 12:00. Rozłożyłam się przed telewizorem. Kocham smak słodkiego lenistwa <3 Jakiś czas potem do drzwi zadzwonił dzwonek.
- Idę! – wstałam i otworzyłam drzwi.
- Emila! Szybko! – darł się Hummels.
- O co chodzi?!
- Marco i Mo są w szpitalu! – krzyknął Götze.
- Co im jest?! – wystraszyłam się.
- Pobili się! Nie wiemy, co dokładnie im jest, ale dzwonił do nas lekarz! – mówi Mats.
- Boże!
- Jedziesz z nami?! – pyta Mario.
- Pewnie! Wyszłam z domu.
   Kilka minut później byliśmy już w szpitalu. Szybko wbiegliśmy do środka. Pielęgniarka wskazała nam sale, w których leżeli. To były sąsiednie pomieszczenia.

     Byliśmy jednym, wielkim kłębkiem nerwów.
- No, co jest?! – wkurzyłam się.
- O! Czekajcie! Lekarz idzie! – mówi Götze.
- Wy do pana Leitnera i Reusa? – spytał.
- Tak! – odpowiedział Mats.
- Nie ma żadnych, większych obrażeń. Pan Leitner może wyjść już dziś, a pan Reus dopiero jutro, albowiem ma mocno stłuczony nos – oznajmił.
- Co?! – zdziwił się Mario.
- Możemy do nich wejść?! – spytałam zdenerwowana.
- Tak, ale pojedynczo – powiedział i poszedł.
- Ja pierwsza! – wpadłam do Sali, jak z procy.
  Tu leży Marco. Śmiesznie wygląda z tym poobijanym noskiem <3
- Emilka?! – chciał wstać.
- Tak… Leż – powiedziałam.
- Co ty tu robisz?!
- Sama nie wiem…
- Czy ty i Moritz…? – spytał.
- Nie! Skąd ten pomysł?! Nic do niego nie czuję! – oburzyłam się -,-
- Sam mi tak powiedział!
- To nie prawda! – odpowiedziałam przecząco.
- Przepraszam… A ta dziewczyna to stara znajoma z gimnazjum! Nic nas nie łączy!
   Uffff… Odetchnęłam <3 Jednak nie chciałam sprawić wrażenia, że mi zależy. Kocham go *.*
- Wybaczysz mi? – spytał z miną szczeniaczka.
- Tak – przytuliłam go – Ale następnym razem…
- Obiecuję, że nie będzie „następnego razu”– przerwał mi J
- Co wam wpadło do głowy?!
- Ty *.*
  Po tym słowie nie byłam w stanie na niego krzyczeć <3
- Emila! Wyłaź! Teraz ja! – darł się Mario.
- No już, już… - szykowałam się do wyjścia.
-  Lubisz mnie? - spytał Marco z pięknym uśmiechem *.*
   „ KOCHAM CIĘ! ” – nie powiem tego, choć to prawda ;(
- Lubię J - uśmiechnęłam się i wyszłam.
    Kiedy wyszłam chciałam, jak najszybciej nawrzeszczeć na Moritza! Za to, co powiedział Marco?! NALEŻY MU SIĘ!!!
    Weszłam do jego sali.
- Czy ciebie do reszty porąbało?!
- Miłe przywitanie.. – nie powiem… - odezwał się.
- Przestań już!!! Coś ty nagadał Marco?!
- Prawdę! My powinniśmy być razem!!!
-  Hahaha! Lepszego żartu nie słyszałam!!!
   Wyszłam trzaskając drzwiami. Posiedziałam jeszcze z Marco *.* Może kiedyś odważę się powiedzieć mu to, co do niego czuję? <3
   Wesoła wróciłam do domu.
- Hejka! – powiedziałam.
- Humorek ci się poprawił! – zauważył Łuki – gdzie byłaś?
- W Honolulu małpy straszyłam! – zaśmiałam się :D
- Ej! To moja fucha! – „oburzył się” :D
- Nie e! Ty straszysz pingwiny w Egipcie! :D
- A no racja! – śmialiśmy się <3 – to gdzie byłaś?
- Aleś ty ciemny… - walnęłam się w czoło :D – Przecież pisałam ci sms’a, że jestem z chłopakami w szpitalu!
- A! Też prawda! :D Ej?
-  Hm?
- Oni się pobili o ciebie? – spytał.
- Niestety…
- Ja bym się cieszył… :D
- Kretyn! :D
  piszczek zrobił kolację :D W pewnym momencie zapatrzył się na butelkę ketchupu… :D
- Co się tak paczysz? xD – śmiałam się.
- No, bo ketchup nie jest z pomidorów! :D
- No, a z czego?! – nie wytrzymałam ze śmiechu :D
- Z papryki!
- Taaa! xD Ty jesteś z papryki… :D
- No, jak ketchup jest z pomidorów, to ja jestem księżniczką!
- Czytaj skład – śmiałam się.
- Skład: pomidory – czyta na głos xD
- Piątka z czytania księżniczko!  :D
- No, ale jak?! – śmiał się xD
- Nie no na serio muszę cię do tego przedszkola zapisać!  :D
- A bendom podwieczorki?  :D – spytał głosem małego dziecka :D
- Tak księżniczko! :D
   Po kolacji poszłam się myć. Po kąpieli zauważyłam brak mojej rzeczy… Wyszłam z toalety.
- Księżniczko!? – zapytałam z góry xD
- Noom xD – odezwał się.
- Widziałaś może mój truskawkowy balsam do ciała?!
- Niue! – wykręcał się xD
- No, bo tak długo cię nie było… I ja… I Lewy…  - tłumaczył się :D
- Wysmarowaliście się nim? – zgadywałam.
- Nie. No i głodni byliśmy… Znaczy truskawek nam się zachciało!
- Wrąbaliście mój balsam?!
- Tak! – śmialiśmy się xD
- Smakował?! – zrobiłam sobie przerwę w śmianiu się :D
- Pyszniusi! – śmiał się :D
- Księżniczko! Okupujesz mi ulubiony balsam!
- Księżniczce NIKT nie rozkazuje! xD
- Bo księżniczka pozna słodki smak zemsty! – śmiałam się.
- Kupić drugi na zapas? – śmialiśmy się xD
- Poproszę! :D
- Jutro z rana pójdę! Dziś jest już późno! – wykręcał się.
- Jest 19:27! Marsz! – śmiałam się :D
- Ale muszę?! – wzdychał :D
- Bez gadania!
  Wyszedł :D Przyszedł z dwoma butelkami xD Byłam tak zmęczona, że zasnęłam.

------------------------------------------------------------------------------

KOCHANI! <3 Przepraszam, że wczoraj nie dodałam rozdziału, ale miałam malutkie kłopoty z internetem -,- Jeszcze raz przepraszam i zachęcam do komentowania ;**

ROZDZIAŁ 13

                           * KOLEJNY DZIEŃ *
    Dziś chłopaki mają wolne. Ja nie mogę pracować przez około miesiąc... -,- Tak więc, jak zwykle bywa, gdy jest wolne - dziś piłkarski zlot grający w fifę! :D I niestety jest on u Piszczka! No mniejsza o to... Mam nadzieję, że chociaż Marco będzie *.*
      O 16:08 wszyscy się zebrali. Niestety - nie było żadnej dziewczyny. Każdej coś wypadło -,- Tak więc, poszłam do swojego pokoju. Zaczęłam pisać kolejny wpis do pamiętnika. prowadzę go od kąd przyjechałam do Dortmundu. Leżałam zamyślona pisząc. Nagle, ktoś zapukał do drzwi mojego pokoju.
- Można? - odezwał się prześliczny Reus <3
- Jasne - uśmiechnęłam się.
   Marco usiadł obok mnie.
- Co tam piszesz? - spytał.
- Nic ciekawego... Nie grasz z tymi matołami? - spytałam z uśmiechem :)
- Nie, bo mi real zabrali - zaśmiał się :D - Może byśmy gdzieś wyszli?
- Pewnie - ucieszyłam się - daj mi pięć minut ;)
- spoko - uśmiechnął się.
- Jak chcesz to zostań w moim pokoju, ale pod żadnym pozorem nie czytaj treści tego zeszytu!!! - ostrzegłam i wyszłam do toalety, aby się przygotować. Włożyłam to (oprócz szarego sweterka) :
 


Wyszłam z toalety.
- Możemy iść - uśmiechnęłam się.
- Super - uśmiechnięty wstał i kierowaliśmy się do wyjścia.
   Marco dostał sms'a.
- Nie krępuj się - przeczytaj - powiedziałam.
- Dzięki - wyjął telefon.
   Marco czytając uśmiechał się tajemniczo do telefonu. W pewnym momencie miałam wrażenie, że coś wspomina... Po jakimś czasie, gdy już odpisał, powiedział:
- Emi? Przepraszam cię... Coś mi wypadło. Wyjdziemy innym razem. Okey?
- Jasne - westchnęłam smutna.
- Przepraszam. Nie przewidziałem tego! Nie gniewasz się? - spojrzał mi głęboko w oczy, a ja szybko odsunęłam się od niego i skierowałam wzrok w ścianę obok.
- Oczywiście, że nie - uśmiechnęłam się sztywno.
- Dzięki! Wielka jesteś! - pognał na dół i wyszedł z domu.
- Wiedziałam, że to by było za piękne... - powiedziałam do siebie i wróciłam do pokoju.
   Co takiego mu wypadło? Zresztą... Nie jesteśmy razem, więc powinnam przestać się interesować jego rzeczami... To tylko przyjaźń. Po upływie kilku godzin - o 18:30, uświadomiłam sobie, że mi smutnoo ;( ... Postanowiłam wyjść na miasto. Tak - te cepy nadal grają w najlepsze...
   Wzięłam swoje rzeczy i zeszłam na dół.
- Wychodzę! - zasygnalizowałam.
- Cwelu! - Hummels.
- Co? - Bender.
- Dobrze wam tak! Hahahaha! - Lewy.
- Hue hue hue - Kuba.
- Debilu! - Goetze.
- Czego?! - Piszczu.
- Nie ty! Drugi debil! - Goetze.
- Ja?! - Santana.
- Nie! Ksiądz! Gdzie podajesz?! - Goetze.
- Aha... - powiedziałam i wyszłam.
  Nie miałam konkretnego celu... Błądziłam ulicami. W związku z tym, że jest środek lata, stwierdziłam, że pójdę na lody xD
- Dwa euro - powiedziała kobieta podająca moją zachciankę :)
- Dziękuję.
  Odwróciłam się.
- Hahahaha! Czasy gimnazjum...
- To było wspaniałe...
  Do kogo należały te słowa?! Do Marco! Żeby tylko... Do jakiejś blondynki też! Skądś ją kojarzę... Zaraz! To jest ta Sandra z parku! Przyjaciółka Caro!
   Rzuciłam smakołykiem w jakieś krzaki... Stwierdziłam, że nie zostawię tak tego! Wściekła podążałam w stronę tej dwójki...
- O hej! Jak się bawisz?! Mam nadzieję, że świetnie!!!
- Emilka?!
- Nie przeszkadzajcie sobie! - poszłam, a raczej pobiegłam dalej.
- Ale Emila!
- Na czym skończyliśmy Marcusiu? - ta blondi ciągnęła go do przodu -,-
-------------------------------------------------------------------------------
No tak - dziś krótszy... Przepraszam, że tak późno, ale emocje po wczorajszym meczu nadal trzymają i nie mogę nic robić, bo się nie koncentruję ;) Nasze kochane Pszczółki przechodzą do finału!!!! <3333333333333333 Nigdy nie cieszyłam się tak z przegranego meczu :D Moja rodzina po wczorajszej reakcji na to, że przeszliśmy stwierdziła, że zabierze mnie do psychologa :D Dziś kibicuję Barcelonie :) Pozdrawiam <3
                    KOMENTUJCIE ;3