ROZDZIAŁ 36 "NIGDY CIĘ NIE OPUSZCZĘ"

  *KILKA DNI PÓŹNIEJ – 31 MAJA*

Dziś ten dzioneeek! <3 Urodzinki mojego chłopaka *.* Dziś wszyscy piłkarze i trenerzy mają wolne ;D Impreza zaczyna się o 15:30. Teraz jest dokładnie 15:00 J Oczywiście, jak w banalnych filmach  udawałam, że nie pamiętam o jego urodzinach :D Właśnie po raz trzeci opuściliśmy sypialnię ;)
- Jak ja kocham te wolne dni <3 – powiedział Marco wyjmując coś z lodówki.
- Ja też *.* – zabrałam mu jedzenie ;)
- Ej! Co jest?! ;D
- Jedziemy do klubu! – złapałam go za rękę i ciągnęłam w stronę auta ;)
- Ale po co? – pytał.
- Zostawiłam tam telefon… - palnęłam.
- Kiedy ty w klubie byłaś? :D
- Yyyy… Wczoraj! Z Gabrysią coś chciałyśmy sprawdzić… Założyłyśmy się – tłumaczyłam kłamiąc :D
- Aj Karolina, Karolina <3 Mam nadzieję, że chociaż wygrałaś! :D

- Tak, tak ;) Jedźmy!
       Pojechaliśmy do klubu. Byłam ubrana w to:

                        
Chciałam zobaczyć minę mojego najukochańszego <333 Otworzyliśmy drzwi. Weszliśmy i….

- STO LAT! STO LAT! NICH ŻYJE, ŻYJE NAM! – zaśpiewali wszyscy :D
- O szok! – Marco się ucieszył <3
- Wszystkiego najlepszego Kochanie <3 – pocałowałam go <3
- Kocham cię <3 – pocałował mnie *.*
     Marco zdmuchnął świeczki z tortu ;3
- A pomyślałeś życzenie? – spytał Lewy =)
- Tak ;)
       Do 20:00 wygłupialiśmy się. Ja i Marco nie piliśmy alkoholu o.O Na chwilę wyszliśmy się przewietrzyć ;)
- I jak? Podoba się? – spytałam, a on mnie pocałował.
- Tak <3 Idealny prezent kochanie *.*
- Ale to nie prezent – popatrzyłam mu w oczy – prezentem jest coś innego…
- Co takiego?
- To może ci się spodobać lub nie…
- Z pewnością mi się spodoba =)
   On patrzył mi w oczy, a ja jemu <3
- Ja jestem w ciąży <3
     Marco zaniemówił! Wystraszyłam się, że to już koniec!
- Tak się cieszę! – popłakał się ze szczęścia i przytulił mnie mocno *.*
- Wystraszyłam się…
- Czego?
- Że odejdziesz – przyznałam.
- Karolina. Kocham cię. Kocham cię jak wariat. NIGDY CIĘ NIE OPUSZCZĘ <3
- Kocham cię *.* - pocałowaliśmy się <3 – ale tak teraz się zastanawiam…
- Nad czym?
- Czy my sobie poradzimy? Obydwoje jesteśmy młodzi! Chcemy imprezować!
- Karolinko *.* Dziecko nie wyklucza imprez ;) Popatrz na Agatę i Kubę lub Ewę i Łukasza. Są jeszcze Sebastian i Tina oraz wiele, wiele innych! Poradzimy sobie <3 Razem zawsze *.*
- Mam nadzieję <3
- Jestem od ciebie uzależniony <3 Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie *.*
   Kocham go <3333 Wróciliśmy do lokalu. Wszyscy bawili się w najlepsze! :D Marco tak się cieszył z prezentu ode mnie, że zaraz wszystkim się wygadał! <3 I oczywiście wszyscy się cieszyli i gratulowali <3 :D O 1:30 Wróciliśmy do domu <3 Mimo wszystko szybko trafiliśmy do sypialni *.*

-------------------------------------------------

Tadaaam ;D Więc, jak się domyślacie dobrze napisałam test ;D Otóż nie ! :D Poprawiam się po świętach ;) Ta poprawa mi nie wyszła, a mamusia nie musi o tym wiedzieć ^.^

                    KOMENTUJCIE ;3

ROZDZIAŁ 35 "PTYSIA NIE BĘDZIE!"

       Dziś 22 maja ;) Gabrysia i Mario spotykają się dzień w dzień *.* Teraz popieram słowa Marco :d PASUJĄ DO SIEBIE ;) Dziś poszłam do lekarza, bo ostatnimi czasy nie czuję się zbyt dobrze… A no właśnie! Mam genialny prezent dla Marco :D Musze mu jeszcze dokupić coś słodkiego ;) On kocha słodycze <3 Tak, jak jaaa :D
        Ja i Gabrysia przygotowujemy właśnie lokal na imprezę – niespodziankę Marco J
- Gotowe – powiedziałam.
- Idziemy wybrać tort? – spytała Gabi.
- Najpierw musimy iść po Lewego, bo mu wczoraj obiecałyśmy – oznajmiłam.
- No tak… Obrazi się jeszcze ;)
       Poszłyśmy do Lewuska. Dziś ma wolne ;)Od domu Lewandowskiego pognaliśmy prosto do cukierni.
- Dzień dobry – powiedział cukiernik.
- Dzień dobry – powiedzieliśmy.
- W czym mogę pomóc?
- Chcemy wybrać tort urodzinowy – uśmiechnęłam się.
- Dobrze – uśmiechnął się – proszę poczekać. Pójdę po katalog na zaplecze.
- Jasne.
      Czekaliśmy na tego faceta -,- Lewy oglądał torty z wystawy ;) W pewny momencie zauważył na jednym z nich „robaka” xD
- Aaaaa! Robaaaal!!!! – wziął szczotkę zza rogu – giń owadzie!
   Robert stłukł szybę! xD
- Czemu to zawsze musze być ja!? – spytał Bobek, kiedy zły cukiernik wypchnął nas za drzwi -,-:D
- I więcej mi się tu nie pokazywać nicponie! – pogroził nam palcem.
- Czy ja wiem?! Może dlatego, że to ty ciągle robisz przypały! Marco opowiadał mi o twoich wybrykach xD
- Oj, przesadzasz Karolina… Nie było tego, aż tak dużo! xD
- Nieeee… W ogóle!
- Dobra ludzie! – śmiała się Gabi xD – musimy szybko znaleźć jakąś dobrą cukiernię…
- Tam jest jakaś – pokazałam.
- Idziemy!
   Poszliśmy do kolejnej cukierni ;) Zatrzymaliśmy się pod drzwiami.
- No? Na co czekacie! Wchodzimy! – Lewy pchał się do drzwi.
- My wchodzimy. Ty nie! – zatrzymałam go :D
- Ej! Niedobla Kalolina! :D – „fochnął się na mnie” xD
- Wytrzymasz Bobek! – śmiałam się :D
- Nie e!
- Kupimy ci ptysia! – zarzuciła Gabi.
- No to na co czekacie! Tylko szybko mi z tym ptysiem! :D
- Hahahaha! – zaśmiałyśmy się i weszłyśmy do środka ;)
   Nie było tam za ciekawych wzorów… Dałam zdjęcie Marco cukiernikowi. Tort będzie wyglądał, jak twarz mojego chłopaka <333 Ptyś dla Lewego musi być! xD Wyszłyśmy.
- I jak? – spytał.
- Dobrze. Tort będzie na czas – uśmiechnęłam się.
- Nie pytam o tort! Gdzie mój ptyś?!
- To ten! To ten pan zabrał mi lizaka mamusiu! – podeszła do nas matka z dzieckiem.
- Lewy?!
- No co?!
- Ptysia nie będzie! Proszę dziewczynko – Gabrysia uśmiechnięta schyliła się i podarowała dziecku ptysia.
- Ja nie jestem dziewcynka tylko chłopcyk! – dziecko kopnęło Gabrysię w piszczel :D
- Aaaaaaaa! – Gabrysia złapała się za nogę :D
  Matka i ten rzekomy chłopczyk odeszli od nas z ptysiem ;D
- Co za wredni ludzie! – wymamrotała Gabi :D
- Widzisz Karolina? – śmiał się Lewy.
- Co mam widzieć? – spytałam xD
- Należało się temu dziecku! Dobrze, że zabrałem mu tego niedobrego lizaka! :D
- Okej… Masz rację ;D
- Śmiejcie się! Ale następnym razem wy będziecie rozdawać głupim dzieciom słodycze!
- Nie będzie następnego razu! Nie zamierzam wydawać pieniądze na takich gburów! – śmiał się Lewandowski :D
- Potwierdzam! – odezwałam się :D
    Gabrysia jakoś się pozbierała ;D Chodziliśmy po mieście.
- Muszę jeszcze kupić Marco słodycze – powiedziałam.
- No właśnie! Co mu kupiłaś na główny prezent? – spytał lewy.
- Niespodziewankę xD Dowiesz się, gdy Marco to dostanie – uśmiechnęłam się.
- No weź! Proszę Karolinko! xD
- Taaa! Teraz to „Karolinka”! xD
    Wróciliśmy do domu. Głowa mnie boli! xD Stwierdziłam, że chwilkę się zdrzemnę ;p

------------------------------------------------------

Hejka ;3 Co tam u Was? U mnie nudy ;/ Muszę jutro poprawić matmę :( Nie chce mi się uczyć, bo mam mega wenę ;D Pozdrawiam <3 Trzymajcie jutro za mnie kciuki, bo jak źle napiszę test to rozdziałów nie będę mogła dodawać :D

              COMMENT, PLEASE ;3

ROZDZIAŁ 34 "NIECH STANIE SIĘ JUTRO!!!"

                                                 *KAROLINA JANKOWSKA*

Ale się uśmiałyśmy z Gabi na tych trybunach! :D
- Karolina? – zaczęła.
- Tak?
- Ten tam, obok Marco to Mario?
- Gabi? – uśmiechnęłam się.
- Co?
- Tak – to Mario ^.^ Zakochałaś się?
- Nie!
- Gabi się zakochała! Gabi się zakochała! :D Ale się cieszę!
- Zamknij pyszczek! – zatkała mi buzię – Ał!
- Ups :D Zapomniałam ci powiedzieć, że gryzę!
- Już wiem, co kupię Marco na urodziny! Tabliczkę - „UWAGA! MOJA DZIEWCZYNA GRYZIE!”
-  Hueeeh :D
   Chłopaki za niedługo skończyli ;) Ja i Marco poszliśmy do szatni, a Gabi na bok poprosił Mario ;)

                                                *GABRYSIA DUCZMAL*

Mario poprosił mnie na bok! o.O
- Gabrysiu?
- Tak?
- Chciałabyś ze mną wyjść na miasto jutro?
- Pewnie!!! Ekhem… znaczy – chętnie gdzieś z tobą wyjdę ;)
- To widzimy się jutro ;)
- Paaa <3
   OMG! Jestem w siódmym niebie! *.* Niech stanie się jutro!!!

                                           *KAROLINA JANKOWSKA*

Gabrysia pociągnęła mnie za rękę i wyszłam z szatni chłopaków.
- Co tam?
- Mario zaprosił mnie na randkę!!!
- Łiiiiii!!!! <3 – przytuliłam ją.
- Ja chce już jutro!!! <3
- Nie myśl o tym to szybko czas zleci ;)
- Boli cię coś?! Jak mam o tym nie myśleć?! Cały czas mam jego twarz przed oczami <3
   Wróciliśmy z nieprzytomną Gabryśką do domu ;) ZAKOHAŁA SIĘ <3
- Nie dobrze mi…  - oświadczyłam.
- Czemu, Misiu *.* ? – spytał Marco.
- A co ja lekarz? – uśmiechnęłam się.
- Wspaniała dziewczyna <3
   Gabrysia poszła do swojego pokoju, a my do NASZEJ SYPIALNI :D xD *.* <3 ^.^

                                                *KOLEJNY DZIEŃ*

Dziś troszkę mi się zaspało xD Gabrysia na randce ;) Marco… Przy mnie <3 Leżeliśmy na łóżku ;3
- Wiesz, że cię kocham? <3
- Mówisz mi to co sekundę *.* - pocałowałam go.
- To tak na wypadek gdybyś zapomniała :D
   Leżeliśmy chwilę w ciszy <3
- A ty wiesz, że cię kocham? – spytałam :D
- Domyślam się :D
- Ciekawe, jak tam Gabi na randce z Mario – powiedziałam.
- Według mnie – pasują do siebie :D
- Znają się dopiero jeden dzień!
- Ale ja jestem prorokiem! xD
- Niech ci będzie <3 – zaczęliśmy się NAAAAMIĘTNIE CAŁOWAĆ ;)
   Po kilku godzinach ubraliśmy się i zeszliśmy na dół. O 15:49 przyszła szczęśliwa Gabrysia.
- I jak? – spytałam.
- Cud, miód, malina <3
- Mówi się MALYNA xD – poprawił ją Marco.
- Nie słuchaj go – uśmiechnęłam się – opowiadaj ;3
- (…) Jest cudowny!!!
- Naprawdę powiedział, że chwila spędzona z tobą to wieczność?
- I jeszcze, że mam najpiękniejsze oczy na świecie <3
- Super *.*
- A wy? Co robiliście?
  ja i Marco spojrzeliśmy na siebie z uśmieszkami :D <333 Wiadomo, co robiliśmy ;3
- Dobra… Nie musicie mówić :D
- Karolina?
- Co?
- Może my gdzieś wyjdziemy?
- Spoko – oko ;)
   Poszliśmy z Marco na… Plac zabaw :D W parku były dwie superowe huśtawki :D Nazwaliśmy je HENIENEK oraz ILDEMENS :D Wygłupialiśmy się na nich xD
- Juhuuuuu! Patatajaj Henienku! – śmiał się Marco :D
- Ty patatajasz na Ildemensie! xD
- Nie e! To Henienek!
- Ildemens!
- Sam już nie wiem! :D
- Wygrałam!
- Ale co?
- Ale nie wiem! :D
- Dobra! Bawimy się kto dojedzie dalej na naszych patatajach! :D
- Okej!
   Bujaliśmy się tak wysoko, że w końcu upadłam na piasek :D
- Karolina! Nic ci nie jest? – śmiał się Marco :D
- Nieee! – śmiałam się – Wygrałam!
- Ja wygrałem!
- Ja pojechałam dalej!
- Niby gdzie?!
- Niby na ziemię! :D
- Zgoda xD Wygrałaś mój KONSERWATORZE POWIERZCHNI PŁASKICH :D
- Co ja sprzątaczka?! xD
  Wróciliśmy do domu, bo się źle poczułam :D Marco twierdzi, że to dlatego, gdyż podczas mojego upadku rypłam się głową o kamień! Tyle, że lekarz z niego żaden, bo mnie bolał brzuch, a nie łepetyna :D

--------------------------------------------

O żeby nie było! xD Imiona tych koników nie śą zapożyczone od nikogo! xD Jedno wymyśliłam ja, a drugie z moją BFF podczas wygłupów w parku ;) Pozdrawiam Cię Gabi! ♥ Co tam u Was słychać? U mnie jakoś, takoś dziwnie... Cały czas myślę o tym, że Lewusek *.* oficjalnie potwierdził, że przechodzi do BAYERNU -,- NIE CHCIAŁAM TYM URAZIĆ FANÓW BAYERNU! No nic... Nadal będę kibicować BVB ♥ I Lewuskowi oraz Mario! <3 Tylko się zastanawiam - z kim będzie się przyjaźnił Marco? Ja myślę, że z Leosiem lub Moritzem ;3 Czekam na Wasze propozycje ;*

                     KOMENTUJCIE ;3

ROZDZIAŁ 33 "GŁUPIE TO!"

                                                        * 7 MIESIĘCY PÓŹNIEJ*

Ja i Karolina jesteśmy już ze sobą przez siedem miesięcy <3 Pasujemy do siebie *.* Raz jeszcze śniła mi się Emilka mówiąc, że jest ze mnie dumna <3 

                                                  *KAROLINA JANKOWSKA*

       
Kocham Marco <3 On tak mnie rozpieszcza! Dba o mnie i w ogóle jest taki wspaniały!!! <3 Jest moim ideałem <3 Nikogo tak bardzo jeszcze nie kochałam <3
        Dziś 10 maja. Tak – za 21 dni urodziny Marcusia <333 Reus jest już na treningu <3 Ja mam dziś wolne. Krzątałam się po domu sprzątając -,- Dwójka bałaganiarzy w domu to opłakane skutki :D Nagle do drzwi ktoś zapukał. Zeszłam na dół, aby otworzyć drzwi.
- Karolina?! – odezwała się moja przyjaciółka <3
- Gabi?!
- Co ty tu robisz?!
- Mieszkam!
- Ale… Tu przecież Emilka mieszka!
- TY NIC NIE WIESZ?! – zdziwiłam się.
- A co mam wiedzieć?
- Emilka nie żyje…
- Że co?!
- Przykro mi… Miała wypadek rok temu –powiedziałam smutna.
- No, a ty co tu robisz?
- Mieszkam ze swoim chłopakiem…
- Marco to chłopak Emilki!
- Gabi! Mi też trudno było się z tym pogodzić, ale Emilka nie żyje!
- Przytul mnie – popłakała się.
   Przytuliłam ja. Gabrysia jest moją przyjaciółką. Siedziałyśmy w salonie pijąc herbatę. Opowiedziałam jej wszystko.
- Ukazała wam się we śnie?! – zdziwiła się.
- Tak…
- Przepraszam, że tak na ciebie naskoczyłam ;* - przytuliła mnie.
- Nie szkodzi <3 Jest już dobrze?
- Nie za bardzo…
- Mam pomysł! Chodźmy na Idunę! – zaproponowałam.
- I… co? – ona nie wie co to Iduna?! LOL -,-
- To stadion Borussi Dortmund – wyjaśniłam.
- Sorki, ale nie interesują mnie te całe REAL BARCELONA, JUVENTUS MEDIOLAN, ZNICZ MADRYT, CZY BORUSSIA MONACHIUM…
- Żaden z wypowiedzianych przez ciebie klubów nie istnieje :D – śmiałam się.
- Głupie to! -,-
- Nieprawda! Sport jest superowy!
- Nigdy mnie nie interesowało to kopanie piłki do kosza… - przyznała.
- Gabrysiu… Piłkę kopie się do bramek – śmiałam się xD
- Nie idę! Palnę jeszcze jakąś głupotę do tych siatkarzy…
- Piłkarzy – poprawiłam ją.
- A co  to za różnica?!
- Wię….- chciałam jej wytłumaczyć :D
- Siedź cicho! – śmiała się xD
- Wariatka ! *.* Idziemy!
- Nie e!
- Rusz się!
- Mam małe pytanko… Mogę zatrzymać się na jakiś czas u was? Nie mam na razie kasy… A do Polski nie mogę wrócić – powiedziała.
- Co się stało?
- Pokłóciłam się z rodzicami…
- Zapytam Marco, ale pewnie się zgodzi – uśmiechnęłam się.
- Dzięki Karo <3
- Spoko ;3 A jeśli będziesz chciała to mogę cię zatrudnić do mojego klubu fitness ;)
 - Skorzystam z twojej propozycji ;)
    Poszłyśmy na Idunę, gdzie według Gabrysi gra „BORUSSIA MONACHIUM” :D Podobała mi się reakcja Gabrysi na śmierć Emilki… Najpierw się załamała, a potem stwierdziła, że życia płacząc jej nie wrócimy… TAK MA BYĆ!
- Karolinkaaa! – ucieszyli się piłkarze.
- Gabi?! – zdziwiło się trio ;)
- Tak – uśmiechnęła się.
- Cześć KOTEK <3 – Marco mnie pocałował <3
- Hej – odwzajemniłam gest.
- Dla wszystkich, co nie wiedzą – zaczęłam – To jest Gabrysia Duczmal. Jest moją przyjaciółką. Przyjmijcie ją ciepło. A! Jest singielką ;)
- Sieeem Gabi! – podszedł do niej Mario :D
   Wszyscy polubili Gabrysię. Potem Klopp przyprowadził ludziów, którzy oceniają pracę piłkarzy i trenerów :D Chłopaki mieli „być grzeczni” xD
      Ja i Gabrysia siedziałyśmy na trybunach. Jürgen stał z dwoma mężczyznami w garniturach i ciemnych okularach. Wyglądali, jak agenci z CIA :D

                                                            *MARCO REUS*

Po co tu ci agenci?! :D Kij wie… :P Ćwiczyłem z Mario i Lewym. Nagle Kuba kopnął Roberta w zad :D
- Kto to?! – Lewandowski szukał winnego.
- Wielka siła! – śmiał się Kuba.
- Wiedziałem, że to ty cieciu!
- Weźcie się ogarnijcie! – śmiałem się z nich razem z Mario xD
- A po co?- spytał Mario ;)
- W sumie… Bijcie się dalej :D
- To ty mnie kopnąłeś!
- No co ty?! :D
- A masz! – Lewy chciał kopnąć piłką Kubę xD A w kogo poleciało?! W jednego z tych sztywniaków! :D
- O cholera! – Lewy schował się za nas :D
- Który to?! Przepraszam panów… Czasem zachowują się, jak dzieci… - tłumaczył Klopp.
- To….yyyy…. ten… Laleczka Czaki! – Krzyknął Lewy.
- BOBEK! Ile razy mam ci mówić, że masz nie małpować na treningach?! – podszedł do niego Jürgen.
- Yyyy… Tak jakby to zliczyć… Zero?
- Robert proszę cię… Udawaj przestraszonego – szepnął.
- Łooo! Trenerze! Pan to potrafi! Tak się pan na mnie wydarł, że zrozumiałem mój błąd :D
- No! – pokiwał głową.
- Obiecuję na skarpetki mojego brata, że to nigdy się nie powtórzy! :D – szepnął pod nosem :D
- Ty masz brata? – zdziwiliśmy się.
- Tak – potwierdził.
- Jak się nazywa?
- Milena xD
   Dziewczyny na trybunach kuliły się ze śmiechu :D Za jakiś czas Mario powiedział mi coś interesującego ^.^
- Woody! – zaczepił mnie szeptem.
- Hm?
- Ta Gabrysia jest w wieku Kamy?
- Tak, a co?
- Ładna nawet – przyznał ;)
- Nawet? – podłapałem go.
- No okej! Podoba mi się!
- No to się z nią umów!
- Ja jej nie znam! – puknął mnie w czoło.
- No to ja poznasz! – powiedziałem.
- Okej… Po treningu zaproszę ją gdzieś tam xD
---------------------------------------------
KOCHANI! ;3 Powiem Wam coś... BVB niby wczoraj przegrała... Otóż, jak dla mnie wygrali! Zawsze będą moimi bohaterami! ♥ Gdyby gol Roberta się liczył, byłoby inaczej -,- Nie przestanę kochać moich ulubieńców! <3 Pokazali na co ich stać! Wspaniale grali ;3 Bardzo podobała mi się ich gra, a przegrana nie ma znaczenia! Tak więc jeszcze raz mówię, że jak dla mnie ODNIEŚLIŚMY ZWYCIĘSTWO I WYGRALIŚMY PUCHAR! <3

KOMENTUJCIE! ;3

ROZDZIAŁ 32 "NIE PRZESTAWAJ, PROSZĘ"

                                                           *KOLEJNY DZIEŃ*

                                                           *MARCO REUS*

     Jestem już po treningu. Chcę zrobić niespodziankę Karolinie. Odbiorę ją z klubu i zabiorę na kolację. Dziś miała strasznie zły humor… Może uda mi się ją rozweselić? Przynajmniej będę się starał <3
      Podjechałem pod klub. Karolina właśnie wyszła. Zobaczyła mój samochód i weszła do środka.
- Hej – uśmiechnąłem się.
- Hej – odpowiedziała ponuro.
- Co taka smutna?
- Nie mam dziś w ogóle dobrego humoru… Zastanawiam się nad wczorajszym snem – zwierzyła mi się.
- Jedziemy do restauracji – oznajmiłem.
- A może ja nie chcę?
- Nie wygłupiaj się Karolina! Już zarezerwowałem nam stolik!
- No to go odrezerwuj!
- Uparta jesteś! – podsumowałem.
- Ja nie dam sobą rządzić! Nie mam ochoty na żadną kolację, a już tym bardziej z To… - przerwałem jej pocałunkiem <3
     No nie mogłem się powstrzymać! Nie słuchałem nawet jej słów! Zapatrzyłem się w tą śliczną twarz <3 Wziąłem sobie do serca słowa Emilki. Przecież czuję coś do Karoliny! Coś więcej <3
- Przepraszam… – chciałem się od niej odsunąć.
- Nie… - złapała mnie za rękę – nie przestawaj, proszę <3
     Zdziwiło mnie to *.* Obydwoje pieściliśmy swe usta <3
- A teraz masz ochotę jechać? – uśmiechnąłem się.
- Teraz tak ;) Ale, jak ja wyglądam?! Nie pojadę tak…
- Nieważne, jak wyglądasz. Dla mnie zawsze będziesz piękna *.*
- No to jedźmy ;)
      Pojechaliśmy do restauracji. Zjedliśmy. Następnie rozmawialiśmy.
- Marco?
- Tak?
- Opowiedz mi swój wczorajszy sen – poprosiła.
- Kobiety mają pierwszeństwo ;)
- W moim śnie Emilka chciała, żebyśmy byli razem – skrępowała się.
- W moim też! – to dziwne…
- Myślisz, że ona nam się tak jakby ujawniła?
- Myślę, że chyba tak… No, bo jak inaczej śniłaby się nam obydwojgu?
- Właśnie…
    Siedzieliśmy w ciszy patrząc na siebie.
- Karolina? Może byśmy się dostosowali do jej pragnienia? – uśmiechnąłem się.
- Czekałam tylko, aż to powiesz ;)
- Ale tak szczerze… Czujesz coś do mnie?
- Nawet nie wiesz ile <3
   Zaczęliśmy się namiętnie całować <3 *.* Potem pojechaliśmy do mojego domu. Oglądaliśmy jakiś durny film xD Karolina zasnęła na moim ramieniu. Pocałowałem ją i zaniosłem do pokoju <3

        

                                                 *KOLEJNY DZIEŃ*

Dziś mam wolne <3 Jest 6 maja ;) Zapomniałbym! Ewa i Łukasz zostali rodzicami <3 Ich maleństwo – Sara ma dwa miesiące <3 Jest świetna *.* A co do Karoliny – wszyscy od razu ją polubili.
- Karolinko? *.* - szepnąłem jej do ucha będąc w jej pokoju.
- Tak?
- Idziesz ze mną do Łukasza?
- Tak! – uwielbiała Ewkę i Sarę :D
    W mgnieniu oka była gotowa do wyjścia. Poszliśmy do Piszczków.
- Karolina!
- Ewa!
  Przytuliły się <3
- Siem!
- wreszcie jakiś facet! Dziękuję! – Piszczu uniósł ręce do góry xD W ręku trzymał torbę z lodem…
- Jak tam maleństwo? – spytała Karolina patrząc na Sarę.
- Dziś kopnęła Łukasza w oko! – śmiała się Ewa xD
- Hahahaha! – śmiałem się z Karoliną ;p
- Taa! Śmiejcie się! To nie dziecko! To zamaskowany ninja! – usprawiedliwiał się xD
- Tak! Lewandowski podrzucił wam w szpitalu dziecko ninja! – smiałem się :D
- Lewandowski zawsze winien! – śmiał się Łukasz :D
- Nie obrażajcie Lewuska! – broniła go Karolina.
- Właśnie! – stanęła po jej stronie Ewa.
- Robercik jest kochany <3 – stwierdziła.
- Yyyy… Kochanie? Czy ty, aby czasem czegoś nie sugerujesz? – popatrzyłem się na Karolinę :D
- Nie :D
- Zaraz, zaraz… - powiedziała Ewa mając na rekach Sarę.
- Jakie „kochanie”? – zdziwił się Łukasz.
- A no właśnie… My jesteśmy razem – przytuliłem Karolinę.
- Od wczoraj – dodała moja Karolinka <3
   Ewa i Łukasz popatrzyli na siebie. Uśmiechnęli się i rzucili się na nas xD
- Gratulacje! ;*
- Szczęścia młodzi! – śmiał się Piszczek ;)
- Nie dziękujemy ;)
- Wreszcie! A wiedziałam, że to prędzej, czy później nastąpi! – uśmiechnęła się Ewka.
- Wiedźma! – stwierdził Łukasz ;)
- Dziękuję mężu!
- Prosz żono! :D
   W miarę upływu czasu wszyscy pogodziliśmy się ze śmiercią Emilki <3 Jednak wiadomo, że każdy za nią tęsknił. Teraz jest Karolina *.* Oczywiście to nie wyklucza z mojego życia Emilki *.*
    Głupi Piszczek rozesłał całej Borussi sms’y, że ja i Karolina jesteśmy razem! :D Wszyscy piłkarze zebrali się w domu Piszczków xD
- Sto lat! Sto lat! – Agata i Oliwka J
- Dwieście, Trzysta i Czterysta! – Humi.
- Jeszcze po kropelce! – Lewy xD
- Ej! Co to było to ostatnie? :D – pyta Kuba xD
- Hahaha! :D
   Wparowali z tortem :D Życzyli nam szczęścia <3 Świetnie się bawiliśmy :D Lewy wreszcie od śmierci Emilki i Moritza mógł zrobić przypał :D Tańczył z widelcem śpiewając:
- Daj mi tę noc! Tę jedną noc! – wleciał na schody – Ał! Kto tu postawił ten kibel?! Masz w pysk Piszczu! :D
   Wróciliśmy z Karoliną do domu ;) Nasze ubrania hurtem padały na podłogę *.*
-----------------------------------------------------
Ułożyło się im ;3 Dziś FINAŁ! Jestem kłębkiem nerwów od rana... Nic mi się nie udaje i myślę tylko o 20:45 <3
                     KOMENTUJCIE ;3

ROZDZIAŁ 31 "ŁUKASZU PISZCZEK!"

  Nie wiem, co o tym wszystkim myśleć! Pojechałem do Piszczka. Zrobiłem z buta wjeżdżam do jego domu…
- Łukaszu Piszczek!
- No, co tam?
- Kim jest Karolina Jankowska?!
- Bliźniaczką Emilki…
- No co ty?! A nie łaska była powiedzieć, że Emila ma bliźniaczkę?!
- Czasu nie cofniesz, a po za tym to Emilka nie żyje więc nie ma co się kłócić…
- Ona jest identyczna, jak Emilka… Taka śliczna. Chcę żeby Emilka wróciła! Brakuje mi jej cholernie!!! – popłakałem się.
- Wszystkim nam jej brakuje…
      Postanowiłem wrócić do domu i poznać bliżej Karolinę. Kiedy patrzę na nią widzę moją ukochaną <3 Nie mogę powstrzymać się od łez! Poznając ją, doszedłem do wniosku, że ma niemalże taki sam charakter jak moja Emilka! *.* To niesprawiedliwe… Nie wiem, jak określić to uczucie! Niby czuję, ze się zakochałem, ale czy aby na pewno? Czy może to tylko ze względu na to, że Karolina wygląda tak, jak Emilka? A może to naprawdę to, co łączyło mnie z jej siostrą? Nie! Nawet nie dopuszczam do siebie tej myśli!!! To minie…

                                                     *5 MIESIĘCY PÓŹNIEJ*

Przez ten czas zaprzyjaźniłem się z Karoliną. Jest pełna życia, miła, przyjacielska, choć czasem potrafi zaszaleć i nieźle daje popalić… Cały czas mieszka ze mną w Dortmundzie. Założyła tu własny klub fitness. Jestem z niej dumny. Przyznam, że to uczucie z przed pięciu miesięcy nie wygasło… Im dłużej z nią przebywam tym bardziej jestem przekonany, że czuję coś do niej… Kiedy nie ma jej obok mnie nie potrafię się skupić! Chyba się zakochałem!

                                                      *KAROLINA JANKOWSKA*

Marco nie pozwala mi się od niego wyprowadzić. Dba o mnie. Chyba coś do niego czuję <3 Ale nie mogę się do tego przyznać! Nie potrafiłabym żyć ze świadomością, że zabrałam mojej siostrze chłopaka!

                                                           *MARCO REUS*

Karolina już śpi. Ja próbuję…
                                  

                                                                    ***
- Marco, czy jesteś smutny? – spytała Emilka.
- Nie ukrywam, że tak…
- Nie martw się. Nie jestem zła, że ty i Karolina jesteście dla siebie kimś więcej niż przyjaciółmi – powiedziała z uśmiechem.
- Skąd wiesz? <3
- Korzystaj z życia Marco!
- Emilka! Kocham Cię! <3
- Pamiętaj Słonko… Ostatnia miłość jest pierwszą <3
- Co to znaczy? – dziwiłem się.
- Karolina jest Twoim całym życiem <3
- Ale… ale ja kocham ciebie! – „do Karoliny w sumie też coś czuję…” – myślałem.
- Ze mną być już nie możesz – uśmiechnęła się przyjaźnie – Pamiętaj – nie mam ci za złe tego, że będziesz z Karoliną.
- Będę?
- Będziesz – uśmiechnęła się i zniknęła w białej mgle.
                                                                  ***

- Emilka!!! – zerwałem się.
- Marco – weszła Karolina – miałam koszmar… Emilka mi się śniła!
- Mi też…
- Boję się – w oczach miała łzy.
- Nie bój się. To znaczy, że patrzy na nas z góry *.* - przytuliłem dygoczącą ze strachu Karolinę.

                                              *KAROLINA JANKOWSKA*

W jego ramionach czuję się bezpieczna <3 W moim śnie Emilka namawiała mnie do tego, żebym była z Marco. Mówiła, że będzie przeszczęśliwa patrząc na nas z góry… Na końcu dodała „JESTEM PRZY TOBIE” Wystraszyłam się! Nie wiem, co mam zrobić… Ciekawa jestem jak śniła się Marco.
--------------------------------------------------------------
Sieeem <3 Co tam u Was? Jeśli chcecie podzielcie się swoimi przeżyciami w komentarzach ;3 Ja dziś cały dzień mam tremę i znoszę okropny ból brzucha! :/ Czemu? 

                  FINAŁ ZA 29:25 !!!! <3333 

ROZDZIAŁ 30 "NIE MAM PO CO ŻYĆ!"

                                      *W TYM SAMYM CZASIE NA TRENINGU*
                                                *NARRACJA 3-OSOBOWA*

- To jak? – pyta Kuba – Idziecie do nas z Emilą? Wiesz przecież, że Agata i Emila są nierozłączne…  A jeszcze, jak się Oliwka do niej doczepi!
- Nie wiem, czy przyjdziemy… Emilka nie odbiera telefonu… - powiedział Marco ciągle dzwoniąc do ukochanej.
- Może nie może odebrać – zasugerował Łukasz.
- Nie mam zielonego pojęcia, co się dzieje…
- Chłopcy!? – Jürgen wszedł na boisko.
- Tak? – spytali chórem.
- Chodźcie! Szybko! – trener zaprowadził ich do swojego biura.
    Wszyscy z zainteresowaniem oglądali wiadomości.
- Z OSTATNIEJ CHWILI. PODCZAS WYPADKU SAMOCHODOWEGO NIEOPODAL DORTMUNDU ŻYCIE STRACIŁO DWIE OSOBY. MAMY INFORMACJE NA ICH TEMAT. SĄ TO: MORITZ LEITNER – PIŁKARZ BORUSSI DORTMUND ORAZ EMILIA JANKOWSKA – DZIEWCZYNA PIŁKARZA MARCO REUSA. LEKARZE ZWRACAJĄ SIĘ Z PROŚBĄ DO BLISKICH OFIAR, ABY PRZYJECHALI DO SZPITALA, KTÓREGO ADRES WYŚWIETLA SIĘ W LEWYM, DOLNYM ROGU TELEWIZORA.
    Wszyscy zamarli. W ich oczach stanęły gorzkie łzy. Najgorzej znosi to Marco i Łukasz. Jednak po upływie krótkiego czasu łzy spłynęły po ich policzkach i gorzko zapłakali. Dołączyli się do nich wszyscy piłkarze Borussi Dortmund wraz z trenerem.

                                                            *MARCO REUS*

Nie wierzę w to! To nieprawda! Czemu Emilka!!!??? Wszystkie nieszczęścia spotykały tylko ją! Gdybym wiedział, że nasze poranne pożegnanie było ostatnim inaczej by to wyglądało!!! ;( Ja, Łukasz, Kuba i Robert pojechaliśmy do tego szpitala. Tam niestety potwierdziło się, że nasi bliscy odeszli!!! ;((( Ja i Łukasz cały czas płakaliśmy… Nic do nas nie docierało! NIE MAM PO CO ŻYĆ!

                                                 *DWA TYGODNIE PÓŹNIEJ*

        Minęły już dwa tygodnie od śmierci Emilki. Jednak nadal nie mogę się pozbierać. Dziś 4 stycznia… Pierwszy raz w życiu drużyna BVB nie organizowała imprezy na nowy rok… Wszyscy znoszą to tragicznie…  Łukasz przez to wszystko zapomniał, że niedługo na świat przyjdzie jego upragniona córeczka… Tak dokładnie to za około cztery miesiące. Dziewczyny też nie znoszą tego najlepiej… Nawet odwołano nam dwa mecze! Nie wiem, czy kiedykolwiek uda mi się wrócić do dawnego życia…
      Dziś wstałem już dawno. Zresztą przez te ostatnie tygodnie tak miałem – nie mogłem spać -,- Klopp powiedział, żebym został w domu tyle, ile będę uważał za stosowne… Chodzi mu o to żebym odpoczął. Doceniam to, ale wkurzają mnie moi bliscy… Wydzwaniają co pięć minut i pytają czy sobie radzę! Wkurzające…
       Krzątałem się po całym domu nie móc odnaleźć miejsca do spoczynku. Robię tak już co najmniej dwie godziny! Teraz jest 14:19… Nagle do drzwi zadzwonił dzwonek. Zszedłem na dół i otworzyłem drzwi. OCZOM NIE WIERZYŁEM!
- Hej – uśmiechnęła się dziewczyna.
          Możecie wierzyć lub nie, ale ta kobieta stojąca naprzeciw mnie wyglądała identycznie, jak Emilka! A może mam już schizy? Nie! To naprawdę ona! <3
- E… Emilka? – spytałem niepewnie.
- Słucham? Nie! – uśmiechnęła się – Ja jestem Karolina. Karolina Jankowska – przedstawiła się.
- Jankowska? Moja zmarła dziewczyna miała tak na nazwisko… - to robiło się coraz dziwniejsze!
- To była moja bliźniaczka…– wspomniała.
- Zaraz… - nie zaczaiłem – z tego, co pamiętam to Emilka miała tylko brata i siostrę… Siostra nazywała się Majka i także nie żyje… Nie miała bliźniaczki.
- Nic dziwnego, że o mnie nie wspominała… Nie lubiła mnie. Zawsze twierdziła, że mam lepiej. Że w życiu lepiej mi się układa. Kiedy próbowałam się do niej zbliżyć, ona twierdziła, że chcę jej zabrać to, co najważniejsze dla niej… Nie dziwię się jej… Przyznam, że kilka razy dałam jej mocno w kość.
- No, a jak tu trafiłaś? – spytałem.
- Łukasz skontaktował się ze mną. Powiedział o śmierci Emilki. Kazał mi tu przyjechać.
- Zaraz… - znów nic nie czaiłem – ty znasz Łukasza? Łukasza Piszczka mam na myśli…
- Tak. Łukasz i Emilka zawsze się uwielbiali. Ja także się z nimi przyjaźniłam, ale potem wyjechałam do Argentyny i utrzymywałam z nim kontakt tylko przez telefon…
    Znam tylko jedno rozwiązanie tej sprawy… Pójść do Łukasza…
- Wiesz, co? Ja muszę gdzieś skoczyć – zwróciłem się do niej – wejdź. Rozgość się. Ja zaraz wrócę.
- Dziękuję, ale ja chciałam tylko zabrać rzeczy mojej siostry…
- Ja naprawdę muszę iść – wyszedłem.
    Nie wiem, co o tym wszystkim myśleć! Pojechałem do Piszczka. Zrobiłem z buta wjeżdżam do jego domu…
----------------------------------------------------------
Dziś dodałam dwa, żebyście mnie nie znienawidzili :D Czy Marco ułoży sobie życie z Karoliną? A! Z góry przepraszam jeśli, w którymś rozdziale pomylę imiona (tzn. Emilka - Karolina) Pozdrawiam <3

                          KOMENTUJCIE ;3